"Να επιστρέψουμε στους Παλαιστίνιους την πατρίδα που τους κλέψαμε"

Γεννήθηκε στο Ισραήλ, υπηρέτησε στο στρατό, πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του '80 στον πόλεμο με τον Λίβανο. Κι όμως, σήμερα, χάρη στις απόψεις του αποτελεί κόκκινο πανί για τους απανταχού συμπατριώτες του. Σπούδασε φιλοσοφία, άρχισε να διδάσκει, αλλά κατέληξε ένας από τους πιο δημοφιλείς και τολμηρούς τζαζίστες της γενιάς του. Αγαπά την παραδοσιακή μουσική και τους ήχους της Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά συχνά βουτά σε ηλεκτρονικά μονοπάτια. Παίζει όλα τα είδη σαξόφωνου αλλά πειραματίζεται με το κλαρινέτο, το ζουρνά και το φλάουτο.
Αυτός είναι ο διάσημος μουσικός της τζαζ, συγγραφέας και ακτιβιστής Γκίλαντ Ατζμον που το Σάββατο θα πάρει μέρος στην ολοήμερη γιορτή της τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής. Ενας δημιουργός γεμάτος αντιθέσεις. Κυρίως, όμως, είναι εκείνος που κάθε του λέξη, κίνηση, πρωτοβουλία προκαλεί την οργή της κυβέρνησης του Ισραήλ. Ελεύθερος στοχαστής
Εδώ και χρόνια ο Ατζμον αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο. Δηλώνει την αμέριστη υποστήριξή του στην παλαιστινιακή πλευρά, έχει επανειλημμένα προκαλέσει με τις αντι-σιωνιστικές του απόψεις, έχει επιτεθεί στους συμπατριώτες του διανοούμενους -όπως τον συγγγραφέα Αμος Οζ. Οσο, δε, για το συγκρότημά του, το βάφτισε «The Orient House», παραπέμποντας στην Παλαιστινιακή Αρχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν τον έχουμε ακούσει στο «Χαφ Νόουτ», ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Οδηγός για μπερδεμένους» (εκδόσεις «Εξάντας»). Στο Μέγαρο θα παρουσιάσει αποσπάσματα κυρίως από το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο «Refuge», στο οποίο άλλη μια φορά «μπλέκει» την τζαζ με την έθνικ. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ πιο ξεκάθαρος και σαφής:-Ξεκινήσατε σπουδάζοντας φιλοσοφία. Στη μουσική πώς και αποφασίσατε να αφιερωθείτε;«Οταν διαπίστωσα ότι το επάγγελμα του "ακαδημαϊκού" περιορίζεται να διδάσκεις τους νέους τα κείμενα που έγραψαν κάποτε άλλοι, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι καθόλου δημιουργική δουλειά. Ετσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική, να γράφω και να φιλοσοφώ για τον εαυτό μου και να ψάχνω το νόημα της ζωής όποτε έχω ελεύθερο χρόνο. Και πράγματι νιώθω υπέροχα με την απόφασή μου. Είμαι ένας ελεύθερος στοχαστής».-Αυτές τις μέρες ο παλαιστινιακός λαός δοκιμάζεται πολύ σκληρά από τις ισραηλινές επιχειρήσεις. Πώς νιώθετε;«Νιώθω ρημαγμένος και καθόλου έκπληκτος. Γνωρίζετε ότι υποστηρίζω κάθε μορφή αντίστασης από μέρους των Παλαιστινίων. Αλλωστε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Ισραήλ ήταν καταδικασμένες να οδηγούν πάντα σε τραγικές συνέπειες. Ο στόχος του σιωνισμού ήταν να εξασφαλίσει έναν πολιτισμένο τρόπο ζωής για τους εβραίους. Αλλά απέτυχε παταγωδώς. Η βιαιότητα με την οποία αντιδρά το Ισραήλ αγγίζει τα όρια της κτηνωδίας, αφού οδηγεί σε πολιτικές ξεκληρίσματος. Τάσσομαι στο πλευρό των Παλαιστινίων με όλη μου την καρδιά. Ονειρεύομαι ένα παλαιστινιακό κράτος μεταξύ της Μεσογείου και του Ιορδάνη ποταμού. Η ισραηλινή βαρβαρότητα αποδεικνύει ότι δεν χωρά εβραϊκό κράτος ούτε στην Παλαιστίνη ούτε πουθενά αλλού. Και ο λόγος είναι απλός: μια ταυτότητα η οποία στηρίζεται στην αντίληψη του "εκλεκτού" και στη φυλετική υπεροχή θέτει τον εαυτό της και το περιβάλλον της σε κίνδυνο».
-Και η τέχνη τι ρόλο μπορεί να παίξει τέτοιες στιγμές;«Ο ρόλος της μουσικής όπως και των τεχνών είναι να αντιτίθενται στις μόδες και να αναζητούν την αυθεντική ομορφιά. Και η ομορφιά είναι που γεμίζει αρετή το ανθρώπινο γένος. Υπό το φως της ομορφιάς η ισραηλινή επιθετικότητα και η αμερικανική βαρβαρότητα μπορεί να καμφθούν».-Πόσο δύσκολο ήταν για σας να εγκαταλείψετε τη γενέτειρά σας;«Δεν ήταν και τόσο περίπλοκο. Στο κάτω κάτω ο εβραϊκός εποικισμός στην Παλαιστίνη είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών. Υπάρχει ελάχιστη αυθεντικότητα στην ισραηλινή κουλτούρα. Οταν ένας Ισραηλινός επιμένει να είναι αυθεντικός τρώει χούμους και ορκίζεται στα αραβικά. Ετσι λοιπόν, όπως οποιοσδήποτε άλλος Ισραηλινός, δεν ήμουν στην πραγματικότητα μέλος της περιοχής. Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα, ενώ το Ισραήλ είναι κράτος. Οταν μου λείπει η πατρίδα μου, δηλαδή η χώρα, πηγαίνω σε ένα παλαιστινιακό ή σε ένα λιβανέζικο εστιατόριο. Εναλλακτικά μπορώ να ορκιστώ στα παιδιά μου σε μια γλώσσα που στην πραγματικότητα δεν μιλώ: τα αραβικά». -Τελικά, έχετε πρόβλημα με την εβραϊκή σας ταυτότητα ή την έχετε αρνηθεί;«Κανένα πρόβλημα δεν έχω, γιατί έχω αρνηθεί και την εβραϊκή και την ισραηλινή μου ταυτότητα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν πρώην εβραίο, έναν πρώην Ισραηλινό. Υποθέτω ότι έχω εβραϊκά και ισραηλινά ίχνη στη συμπεριφορά μου, αλλά σκοπός μου είναι να τα πολεμήσω ένα προς ένα. Πολεμώ τον Ισραηλινό μέσα μου. Συγχρόνως, όμως, πρέπει να πω ότι δεν έχω πρόβλημα με τους εβραίους. Ισα ίσα που με περιβάλλουν ορισμένοι εξαίρετοι. Κάποιοι μού μοιάζουν: είναι περήφανοι που μισούν μια πλευρά τους. Κάποιοι άλλοι είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που αγωνίζονται να αντεπεξέλθουν στο οικονομικό κραχ. Ομως, έχω αρκετά προβλήματα με την εβραϊκή πολιτική ταυτότητα. Είναι ρατσιστικά προσαναντολισμένη και προφανώς απεχθάνομαι κάθε μορφή ρατσιστικής πολιτικής».-Υπηρετήσατε τη στρατιωτική σας θητεία το 1982, την εποχή του πολέμου στον Λίβανο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;«Υπό μία έννοια ήμουν τυχερός που ήμουν εκεί. Τότε συνειδητοποίησα πως όλα όσα υποστήριζαν οι σιωνιστές δεν ήταν παρά μια φάρσα βασισμένη σε ψέματα και παραπλάνηση. Στον πόλεμο αυτό ξεκίνησα ένα προσωπικό ταξίδι, συνειδητοποιώντας την άμεση ευθύνη μου απέναντι στο παλαιστινιακό λαό και το παλαιστινιακό ζήτημα. Συνειδητοποίησα πως είχα πολύ λίγα κοινά με το εβραϊκό εθνικό σχέδιο».-Γιατί υποστηρίζετε τον παλαιστινιακό λαό;«Γιατί όλα είναι, καθαρά, ένα δικό μου λάθος. Είναι δική μου η ευθύνη να φέρω τους Παλαιστίνιους πίσω στην πατρίδα τους και στα σπίτια που τους έκλεψε ο παππούς μου, ο πατέρας μου και, δυστυχώς, εγώ».-Ποια είναι η δική σας ιδανική λύση γι' αυτή την αέναη διαμάχη;«Αποφεύγω με κάθε τρόπο τη συζήτηση περί επίλυσης του προβλήματος. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως παρακολουθώντας την ισραηλινή βαρβαρότητα στην περιοχή γίνεται μέσα μου απόλυτα σαφές ότι δεν υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε εβραϊκή εθνική οντότητα στην περιοχή ή οπουδήποτε αλλού. Το ισραηλινό κράτος έχει καταφέρει να αποδείξει κατηγορηματικά πως το "αγαπώ τους γείτονές μου" απέχει πολύ από το να αποτελεί μια ισραηλινή συλλογική αξία».-Μιλώντας πάντα τόσο ανοιχτά, δεν φοβηθήκατε ποτέ για τη ζωή σας;«Εχω δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια αρκετές απειλές, αλλά χωρίς ποτέ να συμβεί κάτι. Αλλωστε, τι κάνω; Υποστηρίζω τους Παλαιστίνιους που έχουν σφαγιαστεί και λιμοκτονούν. Θα ήταν εξαιρετικά αξιοθρήνητο εκ μέρους μου το να υπολογίζω τον εαυτό μου και να παραπονιέμαι για τους κινδύνους. Κάνω αυτό που πιστεύω. Και δεν διστάζω να πω την αλήθεια». -Συνήθως ανταποκρίνεστε στις προκλήσεις ή απλώς τις αγνοείτε;«Θα μπορούσα να ανταποκριθώ σε μια πρόκληση που έχει επιχειρηματολογία. Ωστόσο, αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε ένας σιωνιστής ή ψευδοσιωνιστής που θα τόλμαγε να με αντιμετωπίσει σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση».-Καθώς πολλοί σάς κριτικάρουν, εσείς θα συνεχίσετε να εκφράζετε τις απόψεις σας;«Στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο πολλοί και όλοι τους κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν σε φυλετικά βασισμένους εβραϊκούς πολιτικούς πυρήνες. Πιστεύω ότι κάθε ιδέα ή σκέψη πρέπει να είναι ανοιχτή στην κριτική. Ετσι, είμαι ανοιχτός και θέλω να βλέπω το έργο μου να αποδομείται, ακόμα και να συντρίβεται. Ωστόσο, δεν έχω συναντήσει ακόμα καμία ουσιαστική κριτική με επιχειρήματα για τη σκέψη και τα κείμενά μου. Αντιθέτως, αυτό που βλέπω είναι μια ωμή και χυδαία προσπάθεια να με κάνουν να σιωπήσω με ψέματα και συκοφαντίες. Είμαι πολύ ευχαριστημένος, ακόμα και περήφανος, που οι ιδέες μου κυκλοφορούν ευρέως και μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες, ανάμεσά τους και στην ελληνική. Πιστεύω ότι αυτό δεν θα αλλάξει όσο καταφέρνω να μιλάω με την καρδιά μου και να αποφεύγω να εμπλέκομαι σε πολιτικά σώματα και ιδρύματα. Εχω δύο μυστικά: Πρώτον, αντιθέτως με τους υπόλοιπους σχολιαστές του ζητήματος περιορίζω τον εαυτό μου στην γραπτή κριτική και στην αποδόμηση των ηθικών και ανθρωπιστικών ζητημάτων. Είναι πολύ εύκολο να καταστρέψεις έναν πολιτικό αλλά είναι πιθανώς αδύνατον να φιμώσεις έναν ουμανιστή. Δεύτερον, μπορώ να έχω χιούμορ».-Πώς σας φάνηκε η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα;«Δεν μπορώ να πω ότι κρατάω την αναπνοή μου. Ο άνθρωπος περιτριγυρίζεται από μερικούς φανατικούς σιωνιστές. Προσωπάρχης του είναι ο Ραμ Εμάνουελ, που στο παρελθόν είχε υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό και υπάρχουν υποψίες ότι είναι ισραηλινός πράκτορας. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα ο Ομπάμα θα ξυπνήσει».Το «σύγχρονο κακό»-Σας έχω ακούσει να μιλάτε για το «σύγχρονο κακό». Ποιους εννοείτε;«Το "σύγχρονο κακό" είναι ένα διανοουμενίστικο σύστημα που μας οδηγεί στο "βασίλειο του ανέκφραστου". Δηλαδή στη σιωπή. Θέλουμε να φωνάξουμε και κάτι πάντα μας περιορίζει, λέγοντας ότι η φωνή δεν συνάδει με την ηθική. "Σύγχρονο κακό" είναι η συνεχής κακοποίηση του παλαιστινιακού λαού μέσα από εθνοκαθάρσεις. Δύο εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι απομονωμένοι, που πεινάνε, βομβαρδίζονται και ο πλανήτης δεν λέει κουβέντα. Και δεν φταίει μόνο το Ισραήλ γι' αυτή την κατάσταση. Είναι ο παγκόσμιος εβραϊσμός που υποστηρίζει θεσμικά το Ισραήλ. Είναι και οι διάφοροι Γούλφοβιτς που μας οδήγησαν στο Ιράκ και μετέτρεψαν την Αμερική και τη Βρετανία σε δύναμη πυρός για το Ισραήλ.» Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ' όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Γενικότερα το "σύγχρονο κακό" καταλύει κάθε δικαίωμα κριτικής. Απλώς παρακολουθούμε: το οικονομικό κραχ, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, τον Γκρίνσπαν να "παραμυθιάζει" τους μικρομεσαίους Αμερικανούς, την απάτη των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων... Είμαστε κατεστραμμένοι άνθρωποι και φοβόμαστε ακόμα και να ψιθυρίσουμε την παντοδυναμία των σιωνιστών. Στο όνομα της ορθότητας απέχουμε από την αλήθεια. Και το χειρότερο; Οι διαπιστώσεις μας μας ωθούν στη σιωπή. Αυτολογοκρινόμαστε από το φόβο μήπως και δεχτούμε τις επιπτώσεις. Γινόμαστε άθελά μας συνεργάτες των σιωνιστών. »Λες και αγνοούμε ότι η μοίρα μας θα μπορούσε να είναι ίδια με των Παλαιστινίων. Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της φιλελεύθερης ιδεολογίας χάσαμε τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης. Ολα αυτά είναι για μένα το "σύγχρονο κακό" και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι πολύ. Διότι ξέρω πως όταν όλη αυτή η κατάσταση εκραγεί, κανείς μας δεν θα μπορεί να σταματήσει την παλίρροια της οργής».
ΚΟΥΣΤΕΝΗ ΜΑΤΟΥΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 11/1/2009

Το αλφαβητάριο μιας σύγκρουσης χωρίς όρια και τέλος

Ο ρόλος των ηγετών, των υπερδυνάμεων, της διπλωματίας

Ο ΟΗΕ, οι ηγέτες και η προπαγάνδα

ΝΤΙΝΑ ΒΑΓΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 11/1/2009

Η ιστορία της Μέσης Ανατολής μοιάζει με μήτρα που γεννά επί χιλιετίες θρησκείες και πολέμους. Εδώ μόνον η πρόσφατη ιστορία της περιοχής καταγράφεται, με την επιδίωξη να αναδειχτεί, έστω και με τρόπο ενδεικτικό, η καρδιά του μεσανατολικού προβλήματος, η διαιωνιζόμενη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων, της οποίας άλλο ένα αιματοβαμμένο κεφάλαιο βιώνει ο κόσμος τις μέρες αυτές. Ιδού λοιπόν η ιστορία της ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης από το Α ώς το Ω

ΑΓΓΛΟΙ: Η βρετανική πολιτική από τις αρχές του 20ού αιώνα, όχι μόνο χάραξε στον χάρτη τις περισσότερες οριογραμμές των σημερινών κρατών της Μέσης Ανατολής, αλλά εν πολλοίς συνετέλεσε και στη δημιουργία του μεσανατολικού ζητήματος όπως το ξέρουμε σήμερα, καρδιά του οποίου πάντα παραμένει η επίλυση της ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης. Ως η πλέον ισχυρή αποικιοκρατική δύναμη της εποχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία επιδίωξε και πέτυχε να κρατήσει ανοιχτή τη Διώρυγα του Σουέζ προς όφελος του θαλάσσιου διαμετακομιστικού εμπορίου του με την Ινδία, τη μεγαλύτερη αποικία της. Κι έτσι, με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, επωφελήθηκε μέσω της Κοινωνίας των Εθνών με τη μερίδα του λέοντος των εδαφών της νικημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εντάσσοντας και την ιστορική Παλαιστίνη στη σφαίρα επιρροής της (Διάσκεψη του Σαν Ρέμο και Συνθήκη των Σεβρών -1920, καθώς και Συνθήκη της Λωζάννης -1923). Προέκυψε λοιπόν η Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης (1920-1948). Αρχικά περιελάμβανε και την Υπεριορδανία, ανατολικά του ποταμού Ιορδάνη, όμως η Εντολή της Υπεριορδανίας διαχωρίστηκε με την παροχή περιορισμένης αυτονομίας το 1923, μέχρι την ίδρυση του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας το 1946.

Η στερεοτυπική αγγλική πολιτική τού «διαίρει και βασίλευε» εφαρμόστηκε και εδώ, με αντιφατικές, αντικρουόμενες και εναλλασσόμενες υποσχέσεις υπέρ των αραβικών και εβραϊκών συμφερόντων. Οι βασικές ιστορικές καταγραφές αφορούν:

* Τη συμφωνία Σάικς-Πικό (-Σαζόνοφ) του 1916, που δεν ήταν άλλη από μυστική διπλωματικοοικονομικοστρατηγική συμφωνία (διαρκούντος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου) μεταξύ των κυβερνήσεων της Βρετανίας (σερ Μαρκ Σάικς) και της Γαλλίας (Φρανσουά Ζορζ Πικό) με τη συγκατάθεση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, για τον προσδιορισμό των σφαιρών επιρροής και ελέγχου στη Δυτική Ασία με την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

* Τη Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917, επίσημο πολιτικό έγγραφο με βάση το οποίο η βρετανική κυβέρνηση «έβλεπε ευμενώς την ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό». Το συνέταξε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ και το απέστειλε στον βαρόνο Γουόλτερ Ρότσιλντ, βασικό εκπρόσωπο της Βρετανικής Ιουδαϊκής Κοινότητας και μέλος της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας.

*Το «Λευκό Χάρτη» του Τσόρτσιλ του 1922, που περαιτέρω διευκρίνιζε προς όφελος των εβραϊκών συμφερόντων τη Διακήρυξη Μπάλφουρ.

Σύμφωνα με επίσημες καταγραφές, 367.845 Εβραίοι και 33.304 αλλοεθνείς μετανάστευσαν νομίμως στην Παλαιστίνη μεταξύ 1920 και 1945, ενώ υπολογίζονται σε άλλους 50-60.000 οι παράνομοι Εβραίοι μετανάστες στο ίδιο διάστημα. Ο ξεσηκωμός των Αράβων της Παλαιστίνης (1936-1939), που ακολούθησε το θάνατο του σεΐχη Ιζεντίν Αλ Κασάμ στα χέρια της Βρετανικής Αστυνομίας έξω από την Τζενίν (Νοέμβριος 1935) κατεπνίγη βίαια από τους Αγγλους, με κάπου 5.000 Παλαιστινίους νεκρούς και διπλάσιους τραυματίες και, με βάση πάντα επίσημους υπολογισμούς, το 10% του ανδρικού αραβικού πληθυσμού νεκρούς, τραυματίες, φυλακισμένους ή εξόριστους.

Τότε ιδρύθηκαν από τον υποστράτηγο Τσαρλς Ορντρ Γουίνγκεϊτ (που υποστήριζε μια σιωνιστική αναγέννηση για θρησκευτικούς λόγους) τα ειδικά νυχτερινά αποσπάσματα (Special Night Squads) που αποτελούσαν Βρετανοί στρατιώτες και Εβραίοι εθελοντές, όπως ο Γιγκάλ Αλόν (μετέπειτα στρατηγός του ισραηλινού στρατού, εκ των σχεδιαστών του Πολέμου των Εξι Ημερών του 1967 και πρωθυπουργός του Ισραήλ-1969). Τότε επίσης, με αντίστοιχη βιαιότητα εναντίον του αραβικού πληθυσμού, έδρασαν και οι νεοϊδρυθείσες εβραϊκές ένοπλες οργανώσεις «Χαγκανά», «Ομάδα Στερν» και «Ιργκούν». Η «Ιργκούν», θεωρούμενη στη Δύση ως τρομοκρατική οργάνωση, έμεινε στην ιστορία κυρίως για την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση του ξενοδοχείου «Κινγκ Ντέιβιντ» στην Ιερουσαλήμ στις 22 Ιουλίου 1946 και τη σφαγή στο Παλαιστινιακό χωριό Ντέιρ Γιασίν στις 9 Απριλίου 1948 (που πραγματοποίησε μαζί με την Ομάδα Στερν).

Μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ (Διακήρυξη Ανεξαρτησίας στις 14 Μαΐου 1948) και τον πρώτο Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο που αμέσως ακολούθησε, τα σκήπτρα της υπερδύναμης στην περιοχή ανέλαβαν οι ΗΠΑ σε ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ενωση.

ΒΟΜΒΙΣΤΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ: Είτε θεωρούμενοι ως τρομοκράτες είτε ως μάρτυρες στο όνομα του Αλλάχ, οι βομβιστές αυτοκτονίας αποτελούν βαθυκόκκινες κηλίδες στην έτσι κι αλλιώς αιματοβαμμένη ιστορία της παλαιστινιακής αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή. Ωστόσο, έχουν επανειλημμένα αποτελέσει και πρόσχημα (τουλάχιστον) για την αναστολή της ειρηνευτικής διαδικασίας ή για τη διακοπή τής κατά καιρούς εκεχειρίας στα κατεχόμενα.

Στις επιχειρήσεις των βομβιστών αυτοκτονίας της Χαμάς τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1996 (με 60 Ισραηλινούς νεκρούς) που έγιναν για εκδίκηση για τη δολοφονία από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες του Γιάχια Αγιάς, κυριότερου κατασκευαστή εκρηκτικών μηχανισμών της οργάνωσης, αποδόθηκε η ευθύνη της απομάκρυνσης των Ισραηλινών από την ειρηνευτική διαδικασία του Οσλο. Μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας, κερδίζει τις εκλογές του Ιουνίου 1996 ο ακροδεξιός Βενιαμίν Νετανιάχου και για τα τρία επόμενα χρόνια οι συνομιλίες της διαδικασίας του Οσλο ουσιαστικά βαλτώνουν.

Στη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα (από το Σεπτέμβριο του 2000, γνωστής και ως Ιντιφάντα του Αλ Ακσα) οι παλαιστινιακές ισλαμικές οργανώσεις Χαμάς και Τζιχάντ, καθώς και οι προσκείμενες στη Φάταχ Ταξιαρχίες των Μαρτύρων του Αλ Ακσα, κλιμακώνουν αυτού του είδους τις επιθέσεις εναντίον ισραηλινών πολιτικών στόχων. Η πλέον αιματηρή αυτής της περιόδου πραγματοποιήθηκε κατά τον εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα στις 27 Μαρτίου 2002, σε ένα ξενοδοχείο στην πόλη Νετάνια του Ισραήλ, με 30 νεκρούς και 140 τραυματίες: Αφορμή για το Ισραήλ να εξαπολύσει δύο μέρες μετά την επιχείρηση «Αμυντική Ασπίδα», τη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση από τον Πόλεμο των Εξι Ημερών στη Δυτική Οχθη, ανακαταλαμβάνοντας και τις λίγες περιοχές των οποίων η ευθύνη για την ασφάλεια ανήκε στους αστυνομικούς της Παλαιστινιακής Αρχής.

Στις 5 Ιανουαρίου 2008, ένας από τους γιους του Μαχμούντ Ζάχαρ, του ηγέτη της Χαμάς στη Γάζα, «μαρτύρησε» -άλλος γιος είχε σκοτωθεί στη διάρκεια αποτυχημένης προσπάθειας από πλευράς Ισραήλ να τον δολοφονήσουν το 2003, βομβαρδίζοντας με τηλεκατευθυνόμενο πύραυλο το σπίτι του. Τρεις μέρες μετά, ο Ισραηλινός υπουργός άμυνας Εχούντ Μπαρακ διέταξε το στρατό να σφραγίσει όλα τα μεθοριακά περάσματα προς τη Λωρίδα της Γάζας, σφίγγοντας κι άλλο τον κλοιό του σκληρού αποκλεισμού.

ΓΙΑΣΕΡ ΑΡΑΦΑΤ: (24 Αυγούστου 1929 - 11 Νοεμβρίου 2004). Οσο ζούσε δεν ήταν μόνο ιστορικός ηγέτης και ζωντανό σύμβολο του αγώνα για την παλαιστινιακή αυτοδιάθεση, αλλά και από τις πλέον αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες στον πλανήτη και προσωπικότητα που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο λίγοι μέσα στον 20ό αιώνα. Πλήρες όνομα: Μοχάμεντ Αμπντελραχμάν Αμπντελραούφ Αραφάτ αλ Κούντουα αλ Χουσέινι. Πολεμικό ψευδώνυμο, Αμπού Αμάρ. Επικεφαλής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής και αρχηγός του πολιτικού κόμματος της οργάνωσης Φατάχ, στης οποίας την κυριότερη τρόικα συνιδρυτών ανήκε από το 1959, μαζί με τους Χαλίλ αλ Ουαζίρ (Αμπού Τζιχάντ) και Σαλάχ αλ Χάλαφ (Αμπού Ιγιάντ).

Ο Αραφάτ και το κίνημά του έδρασαν μέσα από την επικράτεια αρκετών αραβικών χωρών. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 και στις αρχές της επομένης, οι μαχητές της Φατάχ ενεπλάκησαν κυριολεκτικά σε πόλεμο με τις αρχές της Ιορδανίας (Μαύρος Σεπτέμβρης) σε μια προσπάθεια του τότε βασιλιά Χουσεΐν να μειώσει την αυξανόμενη δύναμή τους στη χώρα του. Διωγμένοι από την Ιορδανία και έχοντας καταφύγει στον Λίβανο και οργανώνοντας ένοπλη αντίσταση κατά του Ισραήλ και μέσα στους καταυλισμούς των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948, Αραφάτ και Φατάχ γίνονται κύριοι στόχοι στη διάρκεια των εισβολών του στρατού του Ισραήλ στη χώρα, το 1978 και το 1982.

Η Τυνησία υπήρξε κατόπιν καταφύγιο του ιδίου, της εξόριστης παλαιστινιακής κυβέρνησης και των περισσότερων Παλαιστινίων φενταγίν, που κατέφυγαν εκεί από τον Λίβανο επιβαίνοντας σε ελληνικά πλοία. Με το τέλος του Πολέμου στον Κόλπο, το 1991, προχωρεί σε διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Μετά την υπογραφή των Πρωτοκόλλων του Οσλο το 1993 και την ιστορική φωτογραφία των «εταίρων για την ειρήνη» έξω από το Λευκό Οίκο (χειραψία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν υπό το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον), το 1994 τον βρίσκει να επιστρέφει στα κατεχόμενα ως πρόεδρος της Εθνικής Παλαιστινιακής Αρχής. Την ίδια χρονιά μοιράζεται το Νόμπελ Ειρήνης με τον Γιτζάκ Ράμπιν και τον Σιμόν Πέρες.

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, μεταξύ των οποίων ισλαμιστές και ακροαριστεροί στους κόλπους της PLO, κατηγόρησαν επανειλημμένα και τον ίδιο και την Αρχή για διαφθορά ή για υπερβολική ενδοτικότητα στις ισραηλινές απαιτήσεις. Παράλληλα, η Χαμάς και άλλες μαχητικές οργανώσεις αύξησαν προοδευτικά τη δύναμή τους και τελικά κλόνισαν τα θεμέλια της διοίκησης που, κυρίως στελέχη της Φατάχ, είχαν εγκαθιδρύσει σε Δυτική Οχθη και Γάζα.

Εξαντλημένος έπειτα από περίπου δυόμισι χρόνια περιορισμού μέσα στο αρχηγείο του, τη Μουκάταα στη Ραμάλα, λόγω της επανακατάληψης της Δυτικής Οχθης από τον ισραηλινό στρατό, πεθαίνει στην ηλικία των 75 ετών σε νοσοκομείο του Παρισιού, όπου μεταφέρεται εσπευσμένα.

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ: Εάν όντως οι αντικειμενικοί στόχοι της διεθνούς κοινότητας για την επίλυση της ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης είναι η ίδρυση ανεξάρτητου κράτους της Παλαιστίνης από τη μια και από την άλλη η ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ τόσο στο εσωτερικό του όσο και σε επίπεδο ειρηνικής συνύπαρξης με το σύνολο των Αράβων γειτόνων του, τότε πολύ λίγα έχει καταφέρει η άσκηση της διεθνούς διπλωματίας εδώ και έξι δεκαετίες.

Από τη Διάσκεψη της Ρόδου το 1949, για να τεθούν οι γραμμές ανακωχής του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948 (η λεγόμενη «Πράσινη Γραμμή», σύνορα μέχρι τον πόλεμο του 1967 του Ισραήλ με Αίγυπτο, Ιορδανία, Λίβανο και Συρία) μέχρι τη Διάσκεψη της Μαδρίτης, το 1991, έλαβαν χώρα πολυάριθμες διπλωματικές συναντήσεις και επαφές για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης. Αυτό που έκανε τη διαφορά στη δεκαετία του '90 και γέννησε ελπίδες ήταν τα Πρωτόκολλα του Οσλο: μέσω αυτών, από το 1993 για πρώτη φορά Ισραήλ και PLO ήρθαν σε απευθείας επίσημες διαπραγματεύσεις. Ακολούθησαν η ενδιάμεση συμφωνία της Τάμπα (ή Οσλο ΙΙ) το 1995, τα Πρωτόκολλα της Χεβρώνας το 1997, το Μνημόνιο του Γουάι Ρίβερ το 1998, που αποτέλεσε σκαρίφημα του Οδικού Χάρτη για την Ειρήνη που ματαίως πρότεινε το Κουαρτέτο τον Ιούνιο του 2002, ενώ η ανακατάληψη της Δυτικής Οχθης από τους Ισραηλινούς ήταν μία ντε φάκτο πραγματικότητα. Σχέδια προτάσεων από πλευράς αραβικών κρατών δεν είχαν καλύτερη τύχη. Η πολιτική βία που εξακολουθούν να ασκούν κυρίως οι Χαμάς και Τζιχάντ, που πάντα αντιτίθενται στην ειρηνευτική διαδικασία, το θέμα των εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστίνιων προσφύγων, οι οικισμοί των Εβραίων εποίκων, τα όρια ενός παλαιστινιακού κράτους (το Τείχος που ανήγειρε τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ στη Δυτική Οχθη έχει ροκανίσει την οριογραμμή του 1967), καθώς και το τελικό καθεστώς της Ιερουσαλήμ με τα ιερά προσκυνήματα και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, δεν είναι απλώς εκκρεμότητες προς επίλυση. Είναι ίσως τα μεγαλύτερα αγκάθια της διεθνούς διπλωματίας.

ΕΠΟΙΚΟΙ: Τουλάχιστον μισό εκατομμύριο Εβραίοι έποικοι, μετανάστες στο Ισραήλ από όλο σχεδόν τον κόσμο στη συντριπτική τους πλειονότητα, ακραία θρησκευόμενοι, δεξιοί ή ακροδεξιοί πολιτικά, οπλοφορούντες και πολύτεκνοι κατά πλειοψηφία, είναι σήμερα εγκατεστημένοι κατά παράβαση της διεθνούς νομιμότητας σε εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ στον Πόλεμο των Εξι Ημερών του 1967: στη Δυτική Οχθη και τα Υψώματα του Γκολάν, που μέχρι τότε αποτελούσαν μέρη της εδαφικής επικράτειας της Ιορδανίας και της Συρίας αντιστοίχως.

Κι ενώ τη δημιουργία και επέκταση των εποικισμών έχει επανειλημμένα καταδικάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (αποφάσεις 446, 452, 465 και 471), ουδεμία ισραηλινή κυβέρνηση έχει ανακόψει το ρεύμα των εποίκων. Τη δεκαετία του '90, στατιστικοί υπολογισμοί έφεραν τη μέση ετήσια αύξηση του πληθυσμού στους εποικισμούς μέχρι τρεις φορές παραπάνω της αντίστοιχης αύξησης μέσα στο κράτος του Ισραήλ. Ανάλογη και η αύξηση στην τρέχουσα δεκαετία.

Αν και ευρισκόμενοι μέσα σε εδάφη υπό κατοχή (και φυλασσόμενοι από ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις), οι εποικισμοί υπάγονται υπό ισραηλινό νομικό και διοικητικό καθεστώς. Οικισμοί εποίκων έχουν κατασκευαστεί και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, ενταγμένοι στη δημοτική περιφέρεια του εβραϊκού, δυτικού τομέα της πόλης, του οποίου τα όρια επέκτεινε και μονομερώς προσάρτησε το Ισραήλ, χωρίς αυτή η πράξη να έχει τύχει της αναγνώρισης της διεθνούς κοινότητας. Ανάλογο καθεστώς ισχύει και για τα Υψίπεδα του Γκολάν.

Επιπλέον, από 18 οικισμούς εποίκων που υπήρχαν στη Χερσόνησο του Σινά αποσύρθηκε μονομερώς το Ισραήλ (1982), όπως και από άλλους 21 στη Λωρίδα της Γάζας και τέσσερις στα βόρεια της Δυτικής Οχθης, το 2005.

ΖΑΧΑΡ: Από πατέρα Παλαιστίνιο και μητέρα Αιγύπτια, γεννημένος το 1945 στη συνοικία Ζεϊτούν της Πόλης της Γάζας, γιατρός, χειρουργός και καθηγητής στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Γάζας (πριν φυσικά αυτό ισοπεδωθεί από τους τελευταίους ισραηλινούς βομβαρδισμούς), ο Μαχμούντ Ζάχαρ είναι ένας από τους σκληροπυρηνικούς της Χαμάς. Πολιτικός ηγέτης της οργάνωσης στη Γάζα και εκ των ιδρυτικών στελεχών της το 1987, έγινε μέλος της «συλλογικής ηγεσίας» της Χαμάς στην Παλαιστίνη μετά τις διαδοχικές δολοφονίες, το 2004, από το Ισραήλ του σεΐχη Αχμεντ Γιασίν, πνευματικού και ανώτατου πολιτικού ηγέτη της οργάνωσης και του, φερόμενου ως επικρατέστερου διαδόχου του, Αμπντελαζίζ Ραντίσι.

Αν και η Χαμάς μποϊκοτάρησε τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου 2005, οπότε και εξελέγη ο Μαχμούντ Αμπάς ως ο πρώτος αντικαταστάτης του θανόντος Γιάσερ Αραφάτ, συμμετείχε με επιτυχία στις δημοτικές εκλογές της ίδιας χρονιάς και σάρωσε εκλογικά στις βουλευτικές της επομένης. Υπό την πρώτη κυβέρνηση με πλειοψηφία της Χαμάς και πρωθυπουργό τον Ισμαήλ Χανίγιε το 2006, ο Ζάχαρ υπηρέτησε στο πόστο του υπουργού Εξωτερικών. Πάγια πεποιήθησή του είναι το δικαίωμα της Χαμάς στην ένοπλη αντίσταση εναντίον της ισραηλινής κατοχής.

ΗΠΑ: Μεγαλύτερο πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό σύμμαχο από τις ΗΠΑ το Ισραήλ ούτε είχε ούτε ποτέ πρόκειται να έχει. Γιατί η συγκεκριμένη συμμαχία έχει βαθιές ρίζες και προηγείται της ίδρυσης και του κινήματος του Σιωνισμού και του κράτους του Ισραήλ. Σχετίζεται περισσότερο με το πώς, ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, η προσκολημμένη στην Παλαιά Διαθήκη προτεσταντική Αμερική αντιλαμβάνεται την υπόθεση της «επιστροφής των Εβραίων στη Γη της Επαγγελίας». Το Αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε την πρώτη του κοινή απόφαση με την οποία υποστήριξε την υπόθεση της «πατρίδας στην Παλαιστίνη για τον ιουδαϊκό λαό» στις 21 Σεπτεμβρίου 1922, την ίδια μέρα με την επικύρωση της Βρετανικής Εντολής στην Παλαιστίνη από την Κοινωνία των Εθνών.

Οι δύο τετραετίες της προεδρίας του Τζορτζ Μπους του νεότερου έχουν ίσως αναδείξει περισσότερο από κάθε άλλη κυβέρνηση των ΗΠΑ εδώ και έξι δεκαετίες πόσο σπουδαίο παράγοντα στη συνολική τους πολιτική στη Μέση Ανατολή θεωρούν οι ΗΠΑ τις στενές διμερείς σχέσεις τους με το Ισραήλ. Η κύρια έκφραση της υποστήριξης είναι η οικονομική βοήθεια, η μεγαλύτερη που λαμβάνει ετησίως ξένο κράτος από τις ΗΠΑ, και την οποία ελέγχει λεπτομερώς το Κογκρέσο, μαζί με άλλα ζητήματα διμερών σχέσεων (παραπλεύρως πίνακας). Ετσι έχει δημιουργηθεί το μικρό αλλά στρατιωτικά ισχυρό Ισραήλ -ο εκτός ΝΑΤΟ σύμμαχος της Μέσης Ανατολής- σχεδόν απολύτως όμως εξαρτημένο από τις ΗΠΑ για την οικονομική και στρατιωτική του ισχύ και με την αμερικανική υπερδύναμη να επιδιώκει να κρατήσει σε ισορροπία τα γεωστρατηγικά και ενεργειακά συμφέροντά της στην ευρύτερη περιοχή, κατευνάζοντας τουλάχιστον τα σύμμαχα αραβικά κράτη.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ξεπερνώντας ανάγκες πνευματικές, υπαρξιακές ή ψυχολογικές, η θρησκεία ανάγεται σε ταυτότητα και μέσο εθνικού, πολιτικού ή κοινωνικού προσδιορισμού, διαδικασίες που διαφοροποιούνται ανάλογα με τις δογματικές και ποιοτικές διαφορές των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών και των αιρέσεών τους: Ο ιδιαίτερος τρόπος που βιώνουν τη θρησκευτικότητα οι Μεσανατολίτες ισχύει στον υπερθετικό εδώ στην περιοχή των βιβλικών και κορανικών Αγίων Τόπων, όπου συχνά φαντάζουν δυσδιάκριτες, η βαθιά και η ειλικρινής θρησκευτική πίστη, η υστερική θρησκοληψία και η κυνική χρήση του θρησκευτικού αισθήματος για προώθηση εξουσιαστικών, πολιτικών και οικονομικών επιδιώξεων. Στερεότυπα ίσως, αλλά χαρακτηριστικά: Στο ίδιο τοπίο ανήκουν γυναίκες καλυμμένες από την κορφή ώς τα νύχια σύμφωνα με τον ισλαμικό ενδυματολογικό κώδικα, που κλαίνε νεαρό άνδρα της οικογένειας που πέθανε βίαια ως βομβιστής αυτοκτονίας, Εβραίοι που με το κιπά στο κεφάλι θα κλάψουν προσευχόμενοι μπροστά στο Τείχος των Δακρύων στην Ιερουσαλήμ και ύστερα θα πυροβολήσουν αδιάκριτα, ως στρατιώτες, εναντίον παιδιών που τους πετροβολούν σε ένα παλαιστινιακό χωριό, αλλά και Ελληνορθόδοξοι και Αρμένιοι κληρικοί που θα αλληλοδαρθούν μέχρις αίματος για διαφορά λίγων εκατοστών επιφανείας -και παραδοσιακών κανόνων επιρροής - στις πλάκες του δαπέδου της εκκλησίας του Πανάγιου Τάφου.

ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ: Τζβα Χαχαγκανά Βε Γισραέλ, συντομογραφημένο ως Τζαχάλ, στα εβραϊκά σημαίνει Αμυντικός Στρατός για το Ισραήλ. Διεθνώς γνωστός ως Israeli Defence Forces (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) -IDF. Προήλθε από τις εβραϊκές παραστρατιωτικές οργανώσεις της βρετανικής εντολής και σήμερα θεωρείται από τους ισχυρότερους στρατούς στον κόσμο, ακόμα και αν αυτό το χρωστάει κατά μεγάλο μέρος στη συνεχή χρηματοδότηση από πλευράς ΗΠΑ. Ο Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος (1948), ο Πόλεμος του Σινά (1956), ο Πόλεμος των Εξι Ημερών (1967), ο Πόλεμος Φθοράς με την Αίγυπτο και την PLO μέχρι το 1970, ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973), η εισβολή στο Λίβανο (2002) και ο Πόλεμος στο Νότιο Λίβανο του 2006 αποτελούν κορυφαίες, αλλά και αμφίσημες, σελίδες της ισραηλινής στρατιωτικής ιστορίας. Πριν από την κυριολεκτική σφαγή στην οποία επιδίδεται ο IDF στη Λωρίδα της Γάζας, σήμερα, μέσω της οποίας, όπως έχουν ήδη διατυπώσει διεθνείς στρατιωτικοί αναλυτές, οι Ισραηλινοί στρατηγοί επιδιώκουν να ξορκίσουν το φάντασμα της επιχειρησιακής ήττας που υπέστησαν από τους αντάρτες της Χεζμπολά στον Λίβανο το 2006. Χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία και με τη Χαμάς επίσης, όπως διαφαίνεται, παρά τις άκρως δυσανάλογες απώλειες στον άμαχο πληθυσμό της Γάζας.

Μέχρι την αιγυπτοϊσραηλινή Συνθήκη Ειρήνης του 1979, η οποία ακολούθησε τις συνομιλίες του Καμπ Ντέιβιντ του 1978, ο IDF κατένειμε τον επιχειρησιακό του ρόλο σε τρία μέτωπα: Λίβανο-Συρία βόρεια, Ιορδανία-Ιράκ ανατολικά, Αίγυπτο νότια. Εκτοτε διατηρεί δύο μέτωπα ανοιχτά, του Λιβάνου και των Κατεχόμενων σε Δυτική Οχθη και Γάζα, αντιμετωπίζοντας με δυσανάλογη βία ως δύναμη κατοχής την παλαιστινιακή αντίσταση. Οι κατεδαφίσεις σπιτιών των οικογενειών των βομβιστών αυτοκτονίας ή άλλων ενόπλως αντιστεκόμενων Παλαιστινίων είναι μια κλασική μορφή -απαγορευμένης από το Διεθνές Δίκαιο- απονομής συλλογικής ευθύνης που εφαρμόζει κατά κόρον, ήδη από την πρώτη Ιντιφάντα του 1987.

Βαθιά μιλιταριστική η κοινωνία του Ισραήλ, με τη στρατιωτική θητεία υποχρεωτική για άνδρες και γυναίκες και την εφεδρεία εξίσου υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 45. Οι εγχώριες αμυντικές δαπάνες, που έφθαναν μέχρι και το 24% του ΑΕΠ τη δεκαετία του '80, μετά την υπογραφή συνθηκών ειρήνης με Αίγυπτο και Ιορδανία κατέβηκαν στο 9%, που αναλογεί σε 15 δισ. $ περίπου, όπως υπολογίζεται από ανεξάρτητες πηγές.

Το Ισραήλ, η μοναδική ατομική στρατιωτική δύναμη στη Μέση Ανατολή, περηφανεύεται για την ποσότητα και ποιότητα των υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων του, καθώς και για τις δυνατότητες σε παραγωγή και έρευνα της πολεμικής του βιομηχανίας, ειδικά στον τομέα των ηλεκτρονικών συστημάτων, κατευθυνόμενων βλημάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Ομως, πρακτικά, δεν υπάρχει ισραηλινό αμυντικό πρόγραμμα (προμήθεια, εισαγωγή, έρευνα, ανάπτυξη πρωτοτύπου, ακόμα και γραμμή παραγωγής) που να έχει εξαιρεθεί από χρηματοδότηση των ΗΠΑ. Αυτό ισχύει ακόμα και για τα ισραηλινά βαρέα άρματα μάχης Merkava, όχι μόνο για πιο σύγχρονα προγράμματα, όπως των κατευθυνόμενων βαλλιστικών πυραύλων στρατόσφαιρας Arrow ή το σύστημα υψηλής ενέργειας τακτικών λέιζερ, γνωστό ως Nautilus.

Οι στρατιωτικές σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ περιλαμβάνουν και συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών, κοινή επιχειρησιακή δράση για την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας, παροχή επιμελητείας και διευκολύνσεων από το Ισραήλ σε αμερικανικές δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή, αλλά και κοινές, κυρίως αεροναυτικές, ασκήσεις.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «International Herald Tribune» (20 Μαρτίου 2008), στη διάρκεια κοινής άσκησης επιχειρησιακής προσομοίωσης («Juniper Falcon» - Γεράκι των Κυπαρισσιών), στην οποία συμμετείχαν περίπου 200 στρατιωτικοί από ΗΠΑ και Ισραήλ, Ισραηλινοί επιτελείς εισήγαγαν ένα δικό τους ξεχωριστό σενάριο με κωδική ονομασία «Coiled Spring» (Συσπειρωμένο Ελατήριο) το οποίο αφορούσε μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα! Οι Ισραηλινοί στρατιωτικοί, ερωτηθέντες σχετικά, είχαν αποκλείσει τότε κάθε ενδεχόμενο επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας...

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ: Το διπλωματικό κουαρτέτο της Μέσης Ανατολής ή απλώς το Κουαρτέτο, είναι διεθνής οντότητα με διακηρυγμένο ρόλο αυτόν του μεσολαβητή για τη νεκρανάσταση της ειρηνευτικής διαδικασίας στην ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη. Το αποτελούν ΗΠΑ, Ρωσία, Ευρωπαϊκή Ενωση και Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Ιδρύθηκε στη Μαδρίτη το 2002, στη διάρκεια ειδικής συνάντησης με οικοδεσπότη τον τότε Ισπανό πρωθυπουργό Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ είναι ο σημερινός ειδικός απεσταλμένος του κουαρτέτου.

ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ: Οικεία είναι η φιγούρα του στρατιωτικού λογοκριτή εδώ και δεκαετίες για ντόπιους και ξένους δημοσιογράφους που δουλεύουν σε Ισραήλ και κατεχόμενα. Το ίδιο και διάφορα κόλπα για να τον αποφύγουν (διακινδυνεύοντας άμεση απέλαση οι εργαζόμενοι στα ξένα ΜΜΕ), την αναλογική εποχή της γραφομηχανής και του φιλμ. Σήμερα, την εποχή τού δορυφορικά μεταδιδόμενου ψηφιακού υλικού, ο λογοκριτής πήρε τη μορφή της «κλειστής ζώνης στρατιωτικών επιχειρήσεων» κι έτσι τα ΜΜΕ εμποδίζονται να μεταδώσουν ενοχλητικές για την ισραηλινή πολιτική ειδήσεις και εικόνες. Ποτέ όμως με απόλυτη επιτυχία.

Λογοκρισία στα ΜΜΕ υπάρχει και σε Δυτική Οχθη και Γάζα, κυρίως όμως για τους ντόπιους δημοσιογράφους. «Μη φίλα προσκείμενα» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα έχουν κλείσει και από τη Φατάχ και από τη Χαμάς στις τοπικές σφαίρες επιρροής τους, ενώ δημοσιογράφοι έχουν απαχθεί, βασανιστεί ή φυλακιστεί.

ΜΑΡΟΥΑΝ ΜΠΑΡΓΚΟΥΤΙ: Πολιτικό τέκνο της πρώτης Ιντιφάντα (1987-1993) ο Μαρουάν Μπιν Χατίμπ Μπαργκούτι, γεννημένος το 1959 στη Ραμάλα, κέρδισε πόντους στο ηγετικό του προφίλ τη δεκαετία του '90 και κατά τη δεύτερη Ιντιφάντα του 2002, ηγούμενος της Τανζίμ, της στρατιωτικής πτέρυγας της Φατάχ. Αν και διορίστηκε γενικός γραμματέας της Φατάχ στη Δυτική Οχθη από τον ίδιο τον Αραφάτ, οι σχέσεις τους γρήγορα χάλασαν όταν ο Μπαργκούτι κατηγόρησε πρόσωπα της Παλαιστινιακής Αρχής για διαφθορά και ανυποληψία. Συνελήφθη από το Ισραήλ, δικάστηκε κατηγορούμενος για φονικές επιθέσεις εναντίον στρατιωτών και φυλακίστηκε ισόβια. Δυσαρεστημένος με την «παλιά φρουρά» της Φατάχ, αποχώρησε από το κόμμα ιδρύοντας δικό του, το «Αλ Μουστάκμπαλ», με το οποίο κέρδισε έδρα στο Εθνικό Νομοθετικό Συμβούλιο στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές του 2006. Χρησιμοποίησε το κύρος του παίζοντας ρόλο διαμεσολαβητικό, μέσα από τη φυλακή, μεταξύ του Μαχμούντ Αμπάς και της Χαμάς. Η Χαμάς τον συμπεριέλαβε στη λίστα των Παλαιστίνιων κρατουμένων των οποίων την απελευθέρωση ζήτησε, ανταλλάσσοντάς τους με τον απαχθέντα και κρατούμενο στη Γάζα Ισραηλινό στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίντ.

ΝΑΚΜΠΑ: Σημαίνει στα αραβικά καταστροφή. Η 15η Μαΐου, ημέρα της Νάκμπα, μνημονεύεται ως μαύρη επέτειος από τους Παλαιστινίους: σηματοδοτεί τη μαζική έξοδο εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστίνιων προσφύγων το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα των ανθρώπων αυτών, περίπου 61 χρόνια μετά, είτε αποτελούν την ανθηρή παλαιστινιακή διεθνή διασπορά είτε διαβιούν κυριολεκτικά ως πολίτες β' κατηγορίας σε προσφυγικούς καταυλισμούς γειτονικών αραβικών χωρών.

ΞΕΝΟΙ: Χιλιάδες ξένοι, Δυτικοί και μη, ακτιβιστές και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων έχουν περάσει εδώ και δεκαετίες από Δυτική Οχθη και Γάζα, προσπαθώντας να βοηθήσουν, σε επίπεδο καθημερινότητας κυρίως, τους Παλαιστινίους. Η Ρέιτσελ Κόρεϊ του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης ((ISM) μνημονεύεται ως μάρτυρας: την 24χρονη Αμερικανίδα καταπλάκωσε μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού τον Μάρτιο του 2003, ενώ μαζί με άλλους ακτιβιστές προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση σπιτιών στον προσφυγικό καταυλισμό της Ράφα. Ακτιβιστές του ISM και τις μέρες αυτές στη Γάζα σπάνε με αναφορές τους προς τα έξω το επικοινωνιακό μπλακ άουτ που μάταια προσπαθεί να επιβάλει το Ισραήλ.

ΟΗΕ: «Γη για ειρήνη»: Η απόλυτη φόρμουλα ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Πρωτοδιατυπώθηκε στην απόφαση 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις 22 Νοεμβρίου 1967, πέντε μήνες μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών. Σύμφωνα με αυτή, το Ισραήλ πρέπει να αποχωρήσει από όλα τα εδάφη που κατέλαβε τότε και να τα εκκενώσει από τους Εβραίους εποίκους, με αντάλλαγμα ειρήνη και αναγνώριση από όλο τον αραβικό κόσμο.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ: Χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται κατά κόρον από κάθε εμπλεκόμενο μέρος. Αλλά, σε περιόδους εντάσεων και συρράξεων, μάλλον χαμένο βρίσκεται το Ισραήλ στον πόλεμο της προπαγάνδας, όταν στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης μεγαλύτερο βάρος αποκτούν οι εικόνες των θυμάτων που προκαλεί στον άμαχο παλαιστινιακό πληθυσμό, παρά οι δικές του απώλειες.

Και στην τελευταία περίπτωση του μακελειού στη Γάζα, η κοινή λογική καταρρίπτει το επίσημο ισραηλινό επιχείρημα ότι ξεκίνησε τους βομβαρδισμούς στις 27 Δεκεμβρίου επειδή η Χαμάς είχε εκτοξεύσει ρουκέτες εναντίον του Νότιου Ισραήλ, σπάζοντας την εκεχειρία που ίσχυε από τις 19 Ιουνίου 2008: Το ίδιο το Ισραήλ είχε πρωτοπαραβιάσει την εκεχειρία στις 4 Νοεμβρίου, βομβαρδίζοντας ένα από τα τούνελ λαθρεμπορίου της Χαμάς στη Γάζα.

ΡΟΥΚΕΤΕΣ: Το περιβόητο οπλοστάσιο από ρουκέτες της Χαμάς αποτελούν κυρίως μερικές χιλιάδες αυτοσχέδια βλήματα κατασκευασμένα από μεταλλικούς σωλήνες (συνήθως μήκους 1,5 μ. και διαμέτρου 15 εκατοστών) γεμισμένους με εκρηκτικά, χωρίς σύστημα κατεύθυνσης και στόχευσης, με επίσης αυτοσχέδιους εκτοξευτήρες: οι πύραυλοι Κασάμ με βεληνεκές 4-15 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, από το 2001 η Χαμάς και οι άλλες μαχητικές παλαιστινιακές οργανώσεις φέρεται να έχουν εκτοξεύσει περίπου 4.100 ρουκέτες και αντίστοιχο αριθμό μικρότερων βλημάτων όλμου μέσα στο Ισραήλ (τουλάχιστον 1.500 ρουκέτες μέσα στο 2008). Ομως η επίδραση αυτού του πρωτόγονου όπλου είναι μάλλον ψυχολογική, αφού μόνο 16 πολίτες και δύο στρατιώτες έχει σκοτώσει αυτή την επταετία. Επιπλέον 3 Ισραηλινοί πολίτες και ένας στρατιωτικός σκοτώθηκαν από τις ρουκέτες μετά την ισραηλινή επίθεση στη Γάζα της 27ης Δεκεμβρίου.

ΣΑΡΟΝ: Ο «απόλυτος κακός» της ισραηλινής πολιτικής. Ο στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης που πολλοί σε όλον τον κόσμο θα χαίρονταν να τον δουν να δικάζεται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο του ΟΗΕ στη Χάγη για φυσική και ηθική αυτουργία σε εγκλήματα πολέμου, όπως οι σφαγές της Κίμπια το 1953 (τότε Ιορδανία), των καταυλισμών Παλαιστίνιων προσφύγων της Σάμπρα και Σατίλα στον Λίβανο το 1982 και της Τζενίν το 2002. Γεννημένος ως Αριέλ Σέινερμαν το 1928 στον οικισμό Κφαρ Μαλάλ επί Βρετανικής Εντολής, ο Αριέλ Σαρόν έφτασε μέχρι και το αξίωμα του πρωθυπουργού του Ισραήλ τον Μάρτιο του 2001 μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2006: Παθαίνει αποπληξία και έκτοτε συντηρείται στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, όντας σε κώμα.

Η περίοδος που προηγήθηκε της εκλογής του στην πρωθυπουργία του Ισραήλ περιείχε μια πράξη ακραίας προβοκάτσιας: συνοδευόμενος από δύναμη χιλίων (!) ανδρών ασφαλείας, επισκέφτηκε στην Ιερουσαλήμ το λατρευτικό συγκρότημα του Ορους του Ναού, όπου συνυπάρχουν τα Τεμένη του Βράχου και του Αλ Ακσά (η ιερότερη λατρευτική τοποθεσία για τους Εβραίους και τρίτη ιερότερη για το Ισλάμ), διακηρύσσοντας ότι η περιοχή θα παραμείνει υπό διαρκή ισραηλινό έλεγχο. Η επίσκεψη πυροδότησε τις βίαιες αντιδράσεις των Παλαιστινίων (Δεύτερη Ιντιφάντα) και κατήγαγε καίριο πλήγμα στην έτσι κι αλλιώς θνήσκουσα ειρηνευτική διαδικασία του Οσλο.

Βαθμιαία αποξενωμένος από το κόμμα του, το δεξιό Λικούντ, ίδρυσε νέο, το Καντίμα. Τον διαδέχτηκε στην ηγεσία ο σημερινός Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμερτ.

ΤΖΕΝΙΝ: Ισως δεν γίνει γνωστό ποτέ πόσοι ακριβώς Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν μέσα στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, στη βόρεια Δυτική Οχθη, κατά τη μάχη για την ανακατάληψη της πόλης από τον ισραηλινό στρατό τον Απρίλιο του 2002. Συναντώντας απρόσμενα ισχυρή αντίσταση από τους μαχητές των οργανώσεων Χαμάς και Τζιχάντ, οι Ισραηλινοί (μέτρησαν 23 στρατιώτες νεκρούς), ισοπέδωσαν το μεγαλύτερο μέρος του καταυλισμού με άρματα μάχης και μπουλντόζες. Μέρες μετά την αποχώρηση του στρατού ξεχώνονταν νεκροί σε ημιαποσύνθεση μέσα από τα ερείπια. Η επίσημη εκδοχή των 52-56 νεκρών Παλαιστινίων της Τζενίν έγινε, αν και απρόθυμα, αποδεκτή και από τα Ηνωμένα Εθνη, αν και το Ισραήλ δεν επέτρεψε στους εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ να ερευνήσουν επί τόπου κατά το επίμαχο διάστημα.

ΥΠΟΣΙΤΙΣΜΟΣ: Επανειλημμένες αναφορές της UNRWA, του ειδικού οργανισμού αρωγής του ΟΗΕ για τους Παλαιστινίους, όπως και άλλων διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων, μιλούν για επίπεδα χρόνιου υποσιτισμού, ανάλογα με αυτά χωρών της Αφρικής, για μεγάλο ποσοστό από το περίπου 1,5 εκατομμύριο του παλαιστινιακού πληθυσμού της Γάζας, ειδικά για τα παιδιά. Υποσιτισμός, χρόνια αναιμία και αβιταμίνωση καταγράφονται ευρέως και στη Δυτική Οχθη.

ΦΑΡΟΥΚ ΚΑΝΤΟΥΜΙ: Ο τελευταίος εν ζωή του ιδρυτικού πυρήνα της Φατάχ, ο γεννημένος το 1931 στην υπό Βρετανική Εντολή Παλαιστίνη Φαρούκ Καντούμι (Αμπού αλ-Λουτφ), από το αξίωμα του γενικού γραμματέα της κεντρικής επιτροπής της Φατάχ και της πολιτικής επιτροπής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στην Τυνησία, επέλεξε να μην εγκαταλείψει το ρόλο του μαχητικού διεκδικητή της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης.

Οπως τώρα ασκεί κριτική στην πολιτική του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, κατηγορώντας τον μεταξύ άλλων για ενδοτισμό σε ΗΠΑ και Ισραήλ, με αντίστοιχο τρόπο είχε εκφράσει τις διαφωνίες του και στον Γιάσερ Αραφάτ, δυσπιστώντας για τα αποτελέσματα της ειρηνευτικής διαδικασίας του Οσλο.

ΧΑΝΙΓΕ: Θεωρούμενος η πλέον μετριοπαθής ηγετική φυσιογνωμία της Χαμάς, ο 46χρονος Ισμαήλ Χανίγε, πρώην πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής από τον Μάρτιο του 2006, «απολύθηκε» από το πόστο του από τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς στις 14 Ιουνίου 2007, με το ξεκίνημα των ενδοπαλαιστινιακών ένοπλων αντιπαραθέσεων που οδήγησαν στον πλήρη έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας από τη Χαμάς. Ο ίδιος δεν αποδέχτηκε ποτέ την απομάκρυνση και αντικατάστασή του από τον Σαλάμ Φαγιάντ και ασκεί ντε φάκτο πολιτική εξουσία στη Γάζα. Με σπουδές στην αραβική και ισλαμική λογοτεχνία, υπήρξε πρύτανης του Ισλαμικού Πανεπιστημίου της Γάζας, αλλά και βοηθός του ιδρυτή και πνευματικού ηγέτη της Χαμάς σεΐχη Αχμεντ Γιασίν, του οποίου θεωρείται άμεσο πολιτικό «παιδί».

Γεννήθηκε από γονείς πρόσφυγες του 1948 και κατοικεί στον καταυλισμό Σάτι, στα νότια της πόλης της Γάζας - το σπίτι του ισοπεδώθηκε από τους πρόσφατους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Απέφυγε δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις στο τελευταίο διάστημα, όπου το «βήμα» έχουν καταλάβει πλέον σκληροπυρηνικές φωνές της οργάνωσής του.

ΨΕΜΑΤΑ: Το μεγαλύτερο ίσως το έχει πει η πρωθυπουργός του Ισραήλ Γκόλντα Μεγίρ σε συνέντευξη στη «Sunday Times», στις 15 Ιουνίου 1969, δύο μήνες μετά την ανάληψη του αξιώματός της και δύο χρόνια μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών: «Ποτέ δεν υπήρξαν οι Παλαιστίνιοι. Πότε υπήρξε ανεξάρτητος παλαιστινιακός λαός μέσα σε ένα παλαιστινιακό κράτος; Υπήρξε η νότια Συρία πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά υπήρξε μία Παλαιστίνη που περιελάμβανε την Ιορδανία. Δεν υπήρξε παλαιστινιακός λαός στην Παλαιστίνη που να αυτοπροσδιορίζονται ως Παλαιστίνιοι και ήρθαμε εμείς και τους στερήσαμε τη χώρα τους. Ποτέ δεν υπήρξαν».

ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΛΟΓΙΑ: (Αλλά, δυστυχώς μόνο λόγια...): «...Θα υπάρχει για πάντα η πλέον πλήρης ελευθερία θρησκευτικής λατρείας για όλα τα δόγματα στην Παλαιστίνη. Δεν θα υφίστανται διακρίσεις μεταξύ των κατοίκων, όσον αφορά πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, με βάση τη θρησκεία ή τη φυλή τους...». Το απόσπασμα από το επίσημο κείμενο-διακήρυξη με το οποίο η Σιωνιστική Ομοσπονδία συμμετείχε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων του 1916.

THE INTIPENDENT by Robert Fisk

Έτσι λοιπόν, για άλλη μια φορά, το Ισραήλ άνοιξε τις πύλες της Κολάσεως για τους Παλαιστινίους. Σαράντα πολίτες που είχαν ζητήσει καταφύγιο σε σχολείο του ΟΗΕ νεκροί και ακόμα τρεις σε ένα άλλο σχολείο. Όχι και άσχημα για τη δουλειά μιας βραδιάς στη Λωρίδα της Γάζας από έναν στρατό που πιστεύει στην «αγνότητα των όπλων». Όμως γιατί να εκπλαγούμε;
Ξεχάσαμε τους 17.500 νεκρούς - σχεδόν όλοι άμαχοι, οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά- στην εισβολή του Ισραήλ το 1982 στον Λίβανο; Τους 1.700
Παλαιστίνιους αμάχους που έχασαν τη ζωή τους στη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα; Τη σφαγή του 1996, σε βάση του ΟΗΕ, 106 Λιβανέζων προσφύγων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παιδιά; Τη σφαγή των προσφύγων Μαρβαχίν οι οποίοι διετάχθησαν από τους Ισραηλινούς το 2006 να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να δεχθούν τα πυρά ισραηλινού ελικοπτέρου; Τους 1.000 νεκρούς του ίδιου βομβαρδισμού και της εισβολής στον Λίβανο, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν άμαχοι; Το εντυπωσιακό είναι ότι τόσοι πολλοί Δυτικοί ηγέτες, τόσοι πρόεδροι και πρωθυπουργοί και, φοβάμαι, τόσοι πολλοί αρχισυντάκτες και δημοσιογράφοι πιστεύουν το ίδιο ψέμα: ότι οι Ισραηλινοί προσπαθούν να αποφύγουν θύματα μεταξύ των αμάχων. Κάθε πρόεδρος και πρωθυπουργός που επαναλαμβάνει αυτή την αναλήθεια ως δικαιολογία για να αποφευχθεί η εκεχειρία έχει βάψει τα χέρια του με το αίμα της προχθεσινής θηριωδίας. Εάν ο Τζορτζ Μπους είχε το κουράγιο να ζητήσει άμεση κατάπαυση του πυρός 48 ώρες νωρίτερα, αυτοί οι 40 άμαχοι- παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι- θα ήταν ζωντανοί σήμερα.
Αυτό που συνέβη είναι όνειδος. Δεν ταιριάζει στην περιγραφή «έγκλημα πολέμου»; Έτσι θα το αποκαλούσαμε εάν το είχε διαπράξει η Χαμάς. Έχοντας καλύψει ειδησεογραφικά τόσες πολλές μαζικές δολοφονίες από στρατούς της Μέσης Ανατολής- από στρατεύματα της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν, του Ισραήλ -, υποθέτω ότι θα έπρεπε να είμαι πιο κυνικός. Όμως το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι διεξάγει τον δικό μας πόλεμο εναντίον της «διεθνούς τρομοκρατίας». Οι Ισραηλινοί μας λένε ότι πολεμούν στη Λωρίδα της Γάζας για μας, για τα δυτικά ιδεώδη, για την ασφάλειά μας. Άρα είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι για τις ωμότητες που διεξάγονται αυτή τη στιγμή στη Λωρίδα της Γάζας.
Ναι, το Ισραήλ αξίζει να έχει ασφάλεια. Οι 20 Ισραηλινοί που σκοτώθηκαν στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας τα τελευταία 10 χρόνια είναι ένας ζοφερός αριθμός. Όμως οι 600 Παλαιστίνιοι που έχασαν τη ζωή τους τις τελευταίες 10 ημέρες και οι χιλιάδες άλλοι από το 1948, αποτελούν μια εντελώς διαφορετική κλίμακα. Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο μεσανατολικό αιματοκύλισμα αλλά μια θηριωδία αντίστοιχη με εκείνη των βαλκανικών πολέμων στη δεκαετία του 1990. Και φυσικά, όταν ένας Άραβας αποφασίσει να στρέψει τον τυφλό θυμό του εναντίον της Δύσης, θα πούμε ότι αυτό δεν έχει σχέση με εμάς. Γιατί μας μισούν; θα ρωτάμε. Όμως όλοι θα ξέρουμε την απάντηση.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20090108&pn=1

Η ώρα των δικαίων

Του Γκιντεόν Λέβι*

Αυτός ο πόλεμος, ίσως περισσότερο από ότι οι προηγούμενοι, αποκαλύπτει τις πραγματικές αληθινές βαθιές νευρώσεις της ισραηλινής κοινωνίας. Ο ρατσισμός και το μίσος στριφογυρνά στα κεφάλια, όπως και η μανία για εκδίκηση και η δίψα για αίμα. Η «πρόθεση του επικεφαλής» του Ισραηλινού Στρατού είναι «να σκοτώσει όσους περισσότερους μπορεί», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι στρατιωτικοί ανταποκριτές στην τηλεόραση. Ακόμη και αν η αναφορά γίνεται για τους μαχητές της Χαμάς, η πρόθεση εξακολουθεί να προκαλεί ανατριχίλα.
Η ατέλειωτη βία και βαρβαρότητα δικαιολογούνται ως «άσκηση συγκράτησης». Το τρομακτικό ισοζύγιο αίματος-για κάθε εκατό περίπου Παλαιστινίους νεκρούς αναλογεί ένας νεκρός Ισραηλινός, δεν γεννά ερωτήματα, σαν να έχουμε αποφασίσει ότι το αίμα τους αξίζει εκατό φορές λιγότερο από ότι το δικό μας, αναγνωρίζοντας έτσι τον βαθύ ρατσισμό μας.
Δεξιοί, εθνικιστές, τυχοδιώκτες και μιλιταριστές είναι οι μόνοι που νομιμοποιούνται να κυκλοφορούν στην πόλη. Μην μας ενοχλείτε με ανθρωπισμούς και συμπόνια. Μόνο στις παρυφές του στρατοπέδου μπορεί να ακουστεί κάποια διαμαρτυρία-ανεπίτρεπτη, εξοστρακισμένη και αγνοημένη από την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης-από μία μικρή γενναία ομάδα Εβραίων και Αράβων.
Πλάι σε αυτούς, κτυπά μία ακόμη φωνή, ίσως η χειρότερη από όλες. Είναι η φωνή των δικαίων και των υποκριτών. Ο συνάδελφός μου, Άρι Σαβίτ**, φαίνεται πως είναι ο άτυπος εκπρόσωπος τους. Αυτή την εβδομάδα, ο Σαβίτ έγραψε εδώ(«Το Ισραήλ πρέπει να διπλασιάσει, τριπλασιάσει, τετραπλασιάσει την ιατρική βοήθεια προς την Γάζα», Χαάρετς, 7 Ιανουαρίου): «Η Ισραηλινή επίθεση στην Γάζα είναι δικαιολογημένη… Μόνο μία άμεση και γενναία ανθρωπιστική πρωτοβουλία θα αποδείξει ότι ακόμη και κατά την διάρκεια των βάρβαρων μαχών που μας επιβλήθηκαν, θυμόμαστε ότι υπάρχουν ανθρώπινα όντα και από την άλλη πλευρά».
Για τον Σαβίτ, που υπερασπίζεται το δίκαιο αυτού του πολέμου και που επιμένει ότι δεν πρέπει να χαθεί, το τίμημα δεν έχει σημασία, όπως και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν νίκες σε τέτοιους άδικους πολέμους. Και τολμά, με την ίδια ανάσα, να προσεύχεται για «ανθρωπισμό».
Θέλει ο Σαβίτ να σκοτώνουμε και να σκοτώνουμε και ύστερα να στήνουμε νοσοκομεία και να στέλνουμε φάρμακα για να περιποιηθούν τους τραυματίες; Γνωρίζει ότι ο πόλεμος κατά ενός ανυπεράσπιστου πληθυσμού, ίσως του πιο ανυπεράσπιστου σε ολόκληρο τον κόσμο, που δεν έχει πουθενά να καταφύγει, μπορεί να είναι εγκληματικός και αχρείος. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι θέλουν πάντα να εμφανίζονται καλοί. Θα ρίχνουμε βόμβες σε κατοικίες και ύστερα θα περιποιούμαστε τους τραυματίες στο Ίχιλοφ(σ.σ. γνωστό νοσοκομείο έξω από το Τελ Αβίβ). Θα βομβαρδίζουμε άθλια μέρη για πρόσφυγες σε σχολεία των Ηνωμένων Εθνών και ύστερα θα τους φιλοξενούμε και περιποιούμαστε στο Μπέιτ Λέβιστάιν. Θα πυροβολούμε και ύστερα θα φωνάζουμε, θα σκοτώνουμε και ύστερα θα παραπονιόμαστε, θα αποκόπτουμε γυναίκες και παιδιά σαν αυτόματες δολοφονικές μηχανές και θα διατηρούμε και την αξιοπρέπεια μας.
Το πρόβλημα είναι-ότι δεν γίνεται έτσι. Είναι εξωφρενική υποκρισία και αυτοϊκανοποίηση. Αυτοί που κάνουν εμπρηστικές εκκλήσεις για όλο και μεγαλύτερη βία χωρίς να αναρωτούνται για τις επιπτώσεις είναι τουλάχιστον πιο ειλικρινείς.
Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Η μόνη «καθαρότητα» σε αυτόν τον πόλεμο είναι «η καθαρότητα που δείχνουν οι τρομοκράτες», που πραγματικά σημαίνει η εμφάνιση φρικιαστικών τραγωδιών. Αυτό που συντελείται στην Γάζα δεν είναι μία φυσική καταστροφή, ένας σεισμός ή μία πλημμύρα, για την οποία θα ήταν υποχρέωση μας και δικαίωμα να τείνουμε χέρι βοηθείας σε αυτούς που πλήττονται, να στείλουμε συνεργία διάσωσης, όπως αγαπάμε τόσο να κάνουμε. Όλη αυτή η κακοτυχία, όλες οι καταστροφές που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Γάζα είναι αποτέλεσμα ανθρώπων-γίνεται από εμάς. Δεν μπορεί να προσφερθεί βοήθεια με αιματοβαμμένα χέρια. Η συμπόνια δεν μπορεί να φυτρώσει από την βαρβαρότητα.
Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι που τα θέλουν όλα. Να σκοτώνουν και να καταστρέφουν αδιακρίτως και να εμφανίζονται επίσης ως καλοί, με καθαρή συνείδηση. Να προχωρούν με εγκλήματα πολέμου χωρίς καμμία αίσθηση ενοχής να τους συνοδεύει.. Προκαλεί κάποιο εκνευρισμό. Όποιος δικαιολογεί αυτόν τον πόλεμο δικαιολογεί και τα εγκλήματά του. Όποιος τάσσεται υπέρ του πολέμου και πιστεύει ότι δικαιολογούνται οι μαζικές δολοφονίες δεν έχει απολύτως κανένα δικαίωμα να μιλά για ηθική και ανθρωπισμό. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα να σκοτώνεις ταυτόχρονα και να ανασταίνεις. Η προσέγγιση αυτή είναι μία πιστή αποτύπωση των βασικών διπρόσωπων Ισραηλινών συναισθημάτων που μας συνοδεύουν ανέκαθεν. Να κάνουμε τα οποιοδήποτε λάθος, αλλά να φαντάζουμε καθαροί στα μάτια μας. Να σκοτώνουμε, καταστρέφουμε, να καταδικάζουμε στην πείνα, να φυλακίζουμε και να ταπεινώνουμε- και να είμαστε σωστοί, για να μην πω δίκαιοι. Οι δίκαιοι που διψούν για πόλεμο δεν έχουν δυνατότητα να επιτρέπουν στους εαυτούς τους τέτοιες πολυτέλειες.
Οποιοσδήποτε δικαιολογεί αυτόν τον πόλεμο δικαιολογεί και τα εγκλήματά του. Οποιοσδήποτε τον βλέπει ως αμυντικό πόλεμο θα πρέπει να αναλάβει την ηθική υποχρέωση των επιπτώσεων του. Οποιοσδήποτε ενθαρρύνει τους πολιτικούς και τον στρατό να συνεχίσουν θα πρέπει να κουβαλά το στίγμα του Κάϊν το οποίο θα πρέπει να φέρει στο μέτωπό του μετά τον πόλεμο. Όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τον πόλεμο υποστηρίζουν και την φρίκη.
*Ένα ακόμη άρθρο καταπέλτης του γνωστού Ισραηλινού δημοσιογράφου που τα βάζει αυτή τη φορά με τους «εξ’ αριστερών» υποστηρικτές του πολέμου στην Γάζα.
Δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα Χάαρετς στις 09/01/2009
http://www.haaretz.com/hasen/spages/1054158.html
**Ο Άρι Σαβίτ αν και έχει αρθρογραφήσει κατ’ επανάληψη κατά της ισραηλινής κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, έχει ταχθεί υπέρ του πολέμου στην Γάζα. Θεωρείται εκφραστής της λεγόμενης «σιωνιστικής αριστεράς».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ MOISIS LITSIS

Η Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος

Καθώς καταγγέλλει την "ιδεολογική αναπαράσταση" του ολοκαυτώματος, τη διόλου αθώα χρονική συγκυρία της γένεσής της και τα πολιτικά (και οικονομικά) κίνητρα που κρύβονται πίσω της, το βιβλίο αυτό προκάλεσε μεγάλες διαμάχες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Μόνο μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967, αφού δηλαδή το Ισραήλ αναδείχθηκε σε βασικό στρατηγικό στήριγμα των ΗΠΑ, στήθηκε στα πόδια της μια "Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος" και άρχισε να κερδίζει την εξαιρετική προβολή που απολαμβάνει σήμερα. Παράγοντας αλλεπάλληλες και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες της τραγωδίας, με μεγαλύτερο ή μικρότερο σεβασμό στα ιστορικά γεγονότα αλλά πάντα σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκες, η "βιομηχανία" από τη μία εκτρέπει ή απαγορεύει τις επικρίσεις σε βάρος του Ισραήλ, ενώ, από την άλλη, δικαιώνει τη συνολική αμερικανική πολιτική και την ηθική αυταρέσκεια που τη χαρακτηρίζει. Ο συγγραφέας συμπεραίνει ότι η "Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος" πολύ περισσότερο από τις ασυναρτησίες κάποιων "αναθεωρητών" ιστορικών, είναι εκείνη που απειλεί την ιστορική μνήμη και προσβάλλει την οδύνη των θυμάτων.

Εικόνα και πραγματικότητα της ισραηλινο-παλαιστινιακής διαμάχης

Η μελέτη αυτή εξετάζει κριτικά τόσο τις τρέχουσες όσο και τις επιστημονικών αξιώσεων αναπαραστάσεις της ισραηλοπαλαιστινιακής διαμάχης. Στην αρχή μας δίνει μια πρωτότυπη ερμηνεία του Σιωνισμού και στη συνέχεια πραγματεύεται κριτικά τις δημοφιλείς μελέτες των Joan Peters, Benny Morris και Anita Shapira. Επίσης, μέσα από προσεκτικό έλεγχο του αρχειακού υλικού, ο συγγραφέας υποβάλλει σε κριτική ανάλυση τις κυρίαρχες εικόνες για τους αραβοϊσραηλινούς πολέμους του Ιουνίου 1967 και Οκτωβρίου 1973. Στη νέα, περιεκτική εισαγωγή του βιβλίου παρέχεται η πληρέστερη δυνατή ανασκόπηση της ισραηλοπαλαιστινιακής διαμάχης, ενώ σε άλλα νέα κεφάλαια ο συγγραφέας αντιπαραβάλλει την ισραηλινή πολιτική στα Κατεχόμενα με αυτήν του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ και ανασκευάζει τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στο πρόσφατο best seller του Michael Oren για τον πόλεμο του Ιουνίου 1967.

Διαδηλώσεις και στο Ισραήλ

Και ενώ όλα δείχνουν ότι η κατάσταση στην Γάζα πάει από το κακό στο χειρότερο και ενδεχομένως να ανοίξει και νέο μέτωπο με την Χεζμπολάχ στον Λίβανο, δεν είναι λίγοι οι Ισραηλινοί που διαδηλώνουν κατά της σφαγής, ενώνοντας την φωνή τους με χιλιάδες άλλους ανθρώπους στον πλανήτη.
Από την ιστοσελίδα της ισραηλινής οργάνωσης «Γκους Σαλόμ»(Μέτωπο Ειρήνης) διαβάζω ότι δέκα χιλιάδες περίπου Ισραηλινοί συγκεντρώθηκαν στο Τελ Αβίβ το περασμένο Σάββατο διαδηλώνοντας κατά του πολέμου.
«Δεν κτίζει κανείς την προεκλογική του καμπάνια πάνω στα πτώματα παιδιών», φώναζαν οι διαδηλωτές στα εβραϊκά. «Ορφανά και χήρες δεν είναι εκλογική προπαγάνδα», «Όλμερτ, Λίβνι και Μπαράκ-ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι», «Όλοι οι υπουργοί είναι εγκληματίες πολέμου»!!, «Μπαράκ. Μπαράκ, μην ανησυχείς θα σε συναντήσουμε στην Χάγη», «Αρκετά, αρκετά, διάλογος με την Χαμάς»!
Ανάλογα συνθήματα κυριάρχησαν και στις αφίσες που κρατούσαν οι διαδηλωτές, όπως το «όχι σε Πόλεμο Εκλογών, 2009»! και «Πόλεμος των Έξι Εδρών», σύνθημα που απευθυνόταν κατά του υπουργού άμυνας και ηγέτη των Εργατικών Εχούντ Μπαράκ, που την δεκαετία του ’90 είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει τα πάντα για την ειρήνη με τους Παλαιστινίους και την Συρία, παγιδεύοντας τον Αραφάτ στ ναυάγιο των συνομιλιών του Καμπ Ντέιβιντ που προκάλεσαν το ξέσπασμα της δεύτερης ιντιφάντα το 2000. Το υπό διάλυση Εργατικό κόμμα, που έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1948, προσδίδοντας του «σοσιαλιστικά» χαρακτηριστικά, φέρεται να έχει ενισχυθεί κατά έξι έδρες στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, μετά τη σφαγή στην Γάζα!
Η διαδήλωση κατέληξε και σε συμπλοκή με την αστυνομία, που προσπαθούσε να την περιορίσει με το πρόσχημα της επίθεσης ακροδεξιών. Μεταξύ άλλων η αστυνομία ζητούσε να μην υπάρχουν παλαιστινιακές σημαίες(!). Οι διοργανωτές αντέτειναν την πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ, που αποφάνθηκε ότι η παλαιστινιακή σημαία είναι νόμιμη, διατάσσοντας την αστυνομία να προστατεύει τους διαδηλωτές.
Στην διαδήλωση μετείχαν είκοσι οργανώσεις ειρήνης, όπως η Γκους Σαλόμ, η Συμμαχία Γυναικών για την Ειρήνη, οι Αναρχικοί κατά του Τείχους, το μετωπικό σχήμα που υποστηρίζεται από το Κ.Κ. Ισραήλ Χαντάς, το Εναλλακτικό Κέντρο Ενημέρωσης και η οργάνωση στήριξης των αρνητών στράτευσης New Profile.
Οι παραδοσιακές οργανώσεις της λεγόμενης σιωνιστικής αριστεράς, Μέρετς και Ειρήνη Τώρα δεν μετείχαν επισήμως, αρκετά μέλη τους όμως πήραν μέρος. Στην διαδήλωση μετείχαν και χιλιάδες Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ, που κατέβηκαν από τον βορρά με πούλμαν, ενώ μεγάλη διαδήλωση έγινε και στο αραβικό εντός Ισραήλ χωριό Σακχίν.
«Μία εβδομάδα μετά την έναρξη του Δεύτερου Πολέμου στον Λίβανο το 2006, μόνο 1.000 διαδηλωτές είχαν μαζευτεί. Το γεγονός ότι σήμερα ήλθαν 10.000 αποδεικνύει η αντίθεση στον πόλεμο είναι πολύ μεγαλύτερη αυτή την φορά. Αν ο Μπαράκ συνεχίσει με τα σχέδια του, η κοινή γνώμη ίσως στραφεί κατά του πολέμου μέσα σε λίγες ημέρες».
Το τεράστιο πανό της οργάνωσης Γκους Σαλόμ έγραφε στα εβραϊκά, αραβικά και αγγλικά: «Σταματήστε τους Σκοτωμούς! Σταματήστε την Πολιορκία! Σταματήστε την κατοχή!»
Την ίδια μέρα η άκρα δεξιά κινητοποιήθηκε με στόχο να διαλύσει την διαδήλωση με την βία. Όταν οι διαδηλωτές άρχισαν να διαλύονται δέχθηκαν την επίθεση ακροδεξιών τραμπούκων.
Ο επικεφαλής της οργάνωσης Γκους Σαλόμ παλαίμαχος ειρηνιστής Ούρι Αβνέρι δεν μπόρεσε τελικά να εκφωνήσει λόγο. Ο λόγος τους δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της οργάνωσης και αναφέρει μεταξύ άλλων:
Μας αποκαλούν προδότες και εγκληματίες, αλλά τους λέμε. Εγκληματίες είναι αυτοί που ξεκίνησαν αυτόν τον εγκληματικό και ανώφελο πόλεμο. Οι Κασάμ μπορούν να σταματήσουν αν κυβέρνηση τερματίσει τον αποκλεισμό του ενάμιση εκατομμυρίου κατοίκων της Γάζας.
Όλοι εσείς που στέκεστε εδώ, άνδρες και γυναίκες, Εβραίοι και άραβες, Εσείς που διαδηλώνετε κατά αυτού του τρομακτικού πολέμου, από την πρώτη μέρα, το πρώτο λεπτό, απομονωμένοι, είστε οι πραγματικοί ήρωες!
Μπορείτε να είστε περήφανοι, πολλοί περήφανοι, γιατί βρίσκεστε στο μέσον ενός τυφώνα υστερίας. Εκατομμύρια στον κόσμο σας παρακολουθούν, σας χαιρετούν, σας χαιρετούν έναν προς ένα, ως ανθρώπινα όντα, ως Ισραηλινούς, ως ανθρώπους που επιζητούν την ειρήνη, είμαι περήφανος να βρίσκομαι σήμερα εδώ.
Αριστεροί διαδηλωτές συνελήφθησαν στην προσπάθεια να μπουν σε αεροπορική στρατιωτική βάση, από όπου ξεκινούν τα ισραηλινά βομβαρδιστικά για τις επιχειρήσεις στην Γάζα.
Επίσης σε άρθρο του στην ισραηλινή εφημερίδα «Χαάρετς», ο ιστορικός Τομ Σεγκέβ, υπενθυμίζει ότι στις 5 Απριλίου του 1956, το Ισραήλ είχε και τότε βομβαρδίσει την αγορά στο κέντρο της πόλης της Γάζας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πενήντα άτομα μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Μοσέ Σαρέτ είχε χαρακτηρίσει την επιχείρηση «αγριότητα», αλλά ο πρωθυπουργός και υπουργός άμυνας Νταβίντ Μπεν Γκουριόν και ο επικεφαλής του στρατού Μωσέ Νταγιάν, εκτιμούσαν ότι η ενέργεια αυτή θα προκαλούσε την ανατροπή του Αιγύπτιου ηγέτη Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Σκληρό άρθρο-ανταπόκριση επίσης στην «Χαάρετς» από την δημοσιογράφο Αμίρα Χας, που βρίσκεται στ Γάζα με διεθνείς ακτιβιστές. Η Χας ήταν η πρώτη ισραηλινή δημοσιογράφος που πήγε το 1991 στην Γάζα, για να ανακαλύψει τις εξελίξεις με την υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο και έχει εκδώσει έναν καταπληκτικό βιβλίο, το «Πίνοντας Νερό από την Θάλασσα της Γάζας», κυκλοφορεί στα εβραϊκά, αγγλικά και γαλλικά(στα ελληνικά η έκδοσή του δυστυχώς «μπλοκαρίστηκε»), στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να αντιληφθεί για τι από την αισιοδοξία της ανεξαρτησίας, οι κάτοικοι της Γάζας και της δυτικής όχθης, έφθασαν στην απελπισία και στο ξέσπασμα της δεύτερης ιντιφάντα.
Το άρθρο έχει τον εύγλωττο τίτλο, « Τυχεροί οι γονείς μου που δεν ζουν να δουν αυτό που συμβαίνει». Η Χας είναι κόρη Εβραίων που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα και μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη-Ισραήλ μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOGG ΤΟΥ ΜΩΫΣΗ ΛΙΤΣΗ

Ενα έγκλημα χωρίς τιμωρία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ
Ο Ρίτσαρντ Φολκ είναι επίτιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, Αλμπερτ Τζ. Μίλιμπανκ, καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου στη Σάντα Μπάρμπαρα, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα παλαιστινιακά εδάφη. Μιλήσαμε μαζί του και μας είπε τη γνώμη του για τη σφαγή της Γάζας.

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΟΛΚ* Γιατί το Ισραήλ κήρυξε «ολοκληρωτικό πόλεμο» εναντίον της Χαμάς στη συγκεκριμένη συγκυρία;- Τα κίνητρα του Ισραήλ έχουν ελάχιστη ή και καμία σχέση με τη διακηρυγμένη δικαιολογία των αντιποίνων για τη ρίψη ρουκετών από τη Χαμάς. Η Χαμάς είχε ανανεώσει την εκεχειρία, η οποία είχε τηρηθεί μέχρι πριν από δύο εβδομάδες, παρά την αποτυχία του Ισραήλ να άρει τον αποκλεισμό. Επίσης, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να προβεί σε κάποια διπλωματική προσέγγιση για την ενίσχυση της ασφάλειας ή για τον τερματισμό της βίας. Τα πραγματικά κίνητρα του Ισραήλ βρίσκονται στη θεώρηση της ευκαιρίας να αφανίσει τη Χαμάς -μία προσέγγιση ανάλογη με εκείνη του Σαρόν για την εξόντωση του Γιάσερ Αραφάτ-, σε αυτό το ενδιάμεσο διάστημα ανάμεσα στις τελευταίες ημέρες της προεδρίας Μπους και στο χρίσμα της κυβέρνησης Ομπάμα. Πιστεύω ότι οι ισραηλινοί ηγέτες κινητοποιήθηκαν, επίσης, από την πρόθεσή τους να δείξουν στην ισραηλινή κοινή γνώμη ότι είναι αρκούντως σκληροί για να ηγηθούν του έθνους και, παράλληλα, ότι οι αποτυχίες της κυβέρνησης Ολμέρτ στον πόλεμο του 2006 εναντίον της Χεζμπολάχ δεν πρέπει να καταλογιστούν στη Λίβνι, στον Εχούντ Μπάρακ και σε όλους όσοι αποσκοπούν σε εκλογική νίκη τον Φεβρουάριο. Επιπρόσθετο κίνητρο είναι η πρόκληση μιας πολεμοχαρούς αντίδρασης του Ιράν, η οποία θα έκανε τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τη στρατιωτική τους ισχύ για να στηρίξουν τις σκοπιμότητες του Ισραήλ στην περιοχή.* Ας δεχτούμε ότι οι ρουκέτες της Χαμάς αποτελούν απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ, δικαιολογείται αυτή η επίθεση;- Δεν δικαιολογείται η μαζική στρατιωτική απάντηση του Ισραήλ εναντίον μιας ουσιαστικά ανυπεράσπιστης κοινωνίας. Οι επιθέσεις οδήγησαν σε αύξηση ρουκετών από τη Γάζα και στις πρώτες απώλειες του ισραηλινού στρατοπέδου από τότε που η Χαμάς κατέλαβε τον έλεγχο της Λωρίδας Γάζας το 2007. Στρατιωτικές κρούσεις τέτοιας κλίμακας είναι δυσανάλογες από κάθε άποψη, ενώ εξαιτίας του απολύτως προβλέψιμου αντίκτυπου, πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρή μορφή συλλογικής τιμωρίας η οποία θέτει το σύνολο του πληθυσμού σε κατάσταση κινδύνου. Είναι ισχνή η αιτιατή σύνδεση ανάμεσα στην προστασία των πόλεων του Βόρειου Ισραήλ και της γενικευμένης καταστροφής των κυβερνητικών κτιρίων της Χαμάς στη Γάζα. Οι επιθέσεις εκτελέστηκαν με βομβαρδιστικά F-16 και πολεμικά ελικόπτερα τύπου «Απάτσι», και στόχευαν, και πάλι, εναντίον ενός ανοχύρωτου πληθυσμού ο οποίος έχει αποδυναμωθεί από τον πολύμηνο αποκλεισμό. Δεν υπάρχει πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός για τις επιθέσεις από την βαρύνουσα έκφραση «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσουν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ιθύνοντες.* Είχατε δηλώσει ότι οι άμαχοι της Γάζας «τιμωρούνται από πολιτικές στρατηγικές οι οποίες ισοδυναμούν με έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Παρ' όλα αυτά, οι πιο πολλές χώρες παραμένουν παρατηρητές. Πρόκειται για την επιρροή των ΗΠΑ ή υφίστανται άλλα συμφέροντα;- Είναι δύσκολο να αποτιμηθούν τα κίνητρα τα οποία υπαγορεύουν τη σκανδαλώδη στάση της Ευρώπης. Μέχρι ενός βαθμού, η στάση τους αντικατοπτρίζει την αποκατασταθείσα επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη -η οποία αποτελεί απόρροια των αλλαγών ηγεσίας σε Γαλλία και Γερμανία-, την ανανεωμένη ευρωπαϊκή ανησυχία για την εκ νέου ανάδυση της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης, καθώς και την προοπτική μιας αμερικανικής διπλωματίας από τη στιγμή που ο Ομπάμα θα αναλάβει τα καθήκοντά του. Η Γαλλία ενδέχεται να θεωρεί ότι της προσφέρεται μία ευκαιρία να διαδραματίσει πιο ενεργό διπλωματικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, προσφέροντας μια εναλλακτική στάση στην ανεπιφύλακτη παροχή στήριξης στο Ισραήλ από τον ΟΗΕ.* Τι συμβαίνει με τον ΟΗΕ;- Ανώτατοι αξιωματούχοι του έχουν εκφράσει την αποδοκιμασία τους για τις ενέργειες του Ισραήλ, αλλά το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν πήρε ξεκάθαρη θέση, καθώς παρεμποδίστηκε από τις ΗΠΑ οι οποίες, ως συνήθως, προστατεύουν το Ισραήλ από την επιβολή κυρώσεων. Ο ΟΗΕ στερείται της πολιτικής θέλησης και της ικανότητας να εφαρμόσει τα ψηφίσματά του.* Τι εξηγεί τη δριμεία καταδίκη απ' την πλευρά της Τουρκίας;- Η κοινή γνώμη στην Τουρκία είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στον ρόλο των ΗΠΑ και, χωρίς να αμφισβητεί τον στρατηγικό σύνδεσμο με το Ισραήλ, έχει διερευνήσει πιθανά σενάρια για μια πιο ενεργό διπλωματία με τους γείτονές της. Ευνόησε την ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Χαμάς και υπό την αιγίδα της πραγματοποιήθηκε σειρά συνομιλιών ανάμεσα σε Συρία και Ισραήλ, οι οποίες αποσκοπούσαν στην επίλυση του προβλήματος των Υψωμάτων του Γκολάν. Η τουρκική κοινή γνώμη αντιτίθετο σφόδρα να δοθεί το «πράσινο φως» στο στρατό των ΗΠΑ για την επίθεση του 2003 εναντίον του Ιράκ από τουρκικού εδάφους, και υποστηρίζει σθεναρά τον παλαιστινιακό αγώνα.* Τι συμπεράνουμε από τη σιωπή του Ομπάμα, παρ' ότι οι εκπρόσωποί του γενικώς έχουν ταθεί υπέρ του Ισραήλ;- Είναι μια θλιβερή αντανάκλαση της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Ο Ντένις Κουσίνικ είναι η μοναχική φωνή που ξεχωρίζει στο Κογκρέσο, καθώς καταδικάζει τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα, και απομένει να δούμε αν θα εξαναγκαστεί να πληρώσει το πολιτικό τίμημα, όπως άλλοι συμπεριλαμβανομένου και του Τζίμι Κάρτερ. Δυστυχώς, παρά την υπόσχεση του Ομπάμα για αλλαγή, οι πολιτικές του δηλώσεις και η εξωτερική του πολιτική προσυπογράφουν τη συνέχιση των υφιστάμενων συσχετισμών ισχύος. Αν οποιαδήποτε κυβέρνηση, εκτός της ισραηλινής, εφάρμοζε τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει στη Γάζα, για να εξαπολύσει, κατόπιν, μονομερή στρατιωτική επίθεση, οι ΗΠΑ θα ανταπαντούσαν με δικαιολογημένο μένος και θα καλούσαν τον ΟΗΕ να δράσει και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Το Ισραήλ, δυστυχώς, χάρη στην υποστήριξη των ΗΠΑ, απολαμβάνει ατιμωρησία.* Σας πείθει το επιχείρημα ότι η σφαγή είναι προληπτική για την επικείμενη αμερικανική παρέμβαση υπέρ των Παλαιστινίων ή για την στην προοπτική ενός πιο ισορροπημένου πλαισίου στρατηγικής των ΗΠΑ;- Οχι, δεν βρίσκω αξιόπιστες ενδείξεις. Αυτή η θέση θυμίζει την διόλου πειστική άποψη ότι ήταν σημαντική η ανάληψη δράσης από πλευράς Ισραήλ προτού ο Τζορτζ Μπους παραδώσει την κυβέρνηση, διότι πιθανότατα η προεδρία Ομπάμα θα αποδειχθεί λιγότερο ευνοϊκή έναντι των Ισραηλινών. Νομίζω ότι η κύρια εξήγηση για τη χρονική συγκυρία των επιθέσεων έγκειται στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ, καθώς και στη στρατιωτική επιταγή να αποκαταστήσει την εικόνα του για την αποτυχία του 2006 στον Λίβανο.* Δεν σας επιτράπηκε η είσοδος στο Ισραήλ. Σάς είχε δώσει κάποια ένδειξη ότι δεν θα γινόσαστε δεκτός στη χώρα;- Εξεπλάγην γιατί το Ισραήλ είχε ειδοποιηθεί για την επίσκεψή μου, του είχε δοθεί το χρονοδιάγραμμά μου, το οποίο περιελάμβανε συνάντηση με τον Μαχμούντ Αμπάς. Επιδίωξε να συμβεί το επεισόδιο στο αεροδρόμιο για να δώσει ένα μάθημα τόσο σ' εμένα όσο και στον ΟΗΕ. Και πάλι, η χρονική συγκυρία δεν ήταν τυχαία, καθώς είχε σημασία να αποφευχθεί οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία θα επιβεβαίωνε την επισφαλή κατάσταση στη Γάζα.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 4/1/2009e

[ 22.06.2007 ] Παλαιστίνη, ο δύσκολος δρόμος (ιστορική αναδρομή, 1917 - 2001)Mια σύντομη ιστορική αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος
Παλαιστίνη, ο δύσκολος δρόμος
από ειδική συντακτική επιτροπή
Σύγχρονη Ιστορία
Οι Οθωμανοί - Τετρακόσια χρόνια κυριαρχίας* Το 1917, Άραβες της Παλαιστίνης καθώς και άλλοι Άραβες εξεγείρονται κατά των Οθωμανών και ενώνουν τις δυνάμεις τους με την Αντάντ (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αντάντ είχε υποσχεθεί πλήρη ανεξαρτησία για όλους τους Άραβες με τη λήξη του πολέμου.* Η υπόσχεση αυτή αθετήθηκε, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι, μέσω των αντιπροσώπων τους, Σπάικς και Πικό (1916), έκαναν μυστικές συνομιλίες προκειμένου να μοιραστούν μεταξύ τους τα αραβικά εδάφη που αναμενόταν να ελευθερωθούν από τους Οθωμανούς.
Η Διακήρυξη Μπάλφουρ - Η απαρχή της τραγωδίας* Στις 2 Νοεμβρίου 1917, ο Μπάλφουρ, υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, γνωστοποιεί την λεγόμενη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία δίνει στην Παλαιστίνη μια εθνική εστία στους Εβραίους.Η ίδρυση μιας εβραϊκής εθνικής εστίας αποτελούσε το στόχο του Σιωνισμού από την Πρώτη Σιωνιστική Συνδιάσκεψη που συνήλθε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1897 υπό την προεδρία του Θέοντορ Χέρτζελ.Η Παλαιστίνη περιέρχεται υπό καθεστώς Βρετανικής Εντολής (Mandate) με απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών (προκάτοχος του ΟΗΕ).
Η Βρετανική Εντολή - Ο εβραϊκός εποικισμός* Ο εβραϊκός εποικισμός στην Παλαιστίνη συνεχίστηκε μετά τη Διακήρυξη Μπάλφουρ και αυξήθηκε δραματικά κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.* Το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιήθηκε για να πειστούν οι Εβραίοι να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη
Παλαιστίνη - Μια ατέλειωτη επανάσταση* Ο αραβικός λαός της Παλαιστίνης πήρε τα όπλα κατά της σιωνιστικής αποικιοκρατίας. Πραγματοποίησε σειρά εξεγέρσεων μέχρι να τερματιστεί η Βρετανική Εντολή το 1948* Οι εξεγέρσεις αυτές κατεστάλησαν αλύπητα και καταπνίχθηκαν από τους Βρετανούς, ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνονταν οι σιωνιστικές οργανώσεις με την παροχή όπλων και στρατιωτικής εκπαίδευσης.
Το Παλαιστινιακό πρόβλημα στα Ηνωμένα Έθνη* Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την απόφαση αρ. 181 που καλούσε για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, το ένα αραβικό και το άλλο εβραϊκό.
Οι βιαιοπραγίες του 1948* Πριν από τις 15 Μαΐου 1948, σιωνιστικές τρομοκρατικές ομάδες είχαν ξεκινήσει μια σειρά άγριων επιθέσεων ενάντια σε άμαχους Παλαιστίνιους Άραβες πολίτες. Οι τρομοκρατικές αυτές ομάδες είχαν προηγουμένως εκπαιδευτεί, εξοπλιστεί και υποστηριχθεί από τις αρχές της Βρετανικής Εντολής. Κατέλαβαν ένα μεγάλο αριθμό πόλεων και χωριών από όπου εκδίωξαν τους κατοίκους* Η εξάπλωση του πανικού με σφαγές όπως αυτές στο Ντέιρ Γιασίν και το Κάφερ Κάσεμ υποχρέωσε τους Παλαιστίνιους Άραβες να αναζητήσουν καταφύγιο.
Ο πόλεμος του 1948 - Τα αποτελέσματα* Στις 15 Μαΐου 1948, ο Μπεν Γκουριόν εξαγγέλλει την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ στα εδάφη που κατασχέθηκαν. Το νέο κράτος βασίστηκε:-Στο δικαίωμα κάθε εβραίου όπου γης να εγκατασταθεί εκεί, απολαμβάνοντας πλήρη δικαιώματα.-Στην αφαίρεση κάθε πολιτικού δικαιώματος από τους αρχικούς Παλαιστινίους κατοίκους-Στην καθολική απαγόρευση επιστροφής για εκείνους που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους-Στην αποκοπή των Παλαιστινίων που παρέμειναν εντός του νέου κράτους από εκείνους που υποχρεώθηκαν στην εξορία* Ύστερα από τη διακήρυξη της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ, τα στρατεύματα των γειτονικών αραβικών χωρών εισήλθαν στην Παλαιστίνη για να προστατεύσουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων

(σύγκριση των συνόρων σύμφωνα με το Σχέδιο Διχοτόμησης του 1947, και της γραμμής ανακωχής του 1949. Με σομόν και καφέ χρώμα, οι περιοχές που κατέλαβε το Ισραήλ ενώ δεν προβλεπόταν να του αποδοθούν με το αρχικό Σχέδιο Πηγή: wikipedia)

Ο πόλεμος είχε τα εξής αποτελέσματα1. Τον διαμελισμό της Παλαιστίνης σε τρία τμήματα:α. Το 78% της εδαφικής έκτασης της Παλαιστίνης που κατέχεται από το Ισραήλ, δηλαδή 20.673 τ.χλμ.β. Τη Δυτική Όχθη - η οποία προσαρτήθηκε στην Ιορδανία - δηλαδή 5.295 τ.χλμ. ή το 20,5% της χώραςγ. Τη Λωρίδα της Γάζας - υπό αιγυπτιακή διοίκηση - δηλαδή 354 τ.χλμ. ή 1,5% της χώρας2. 750.000 Παλαιστίνιοι Άραβες ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους και κατέφυγαν, κυρίως, σε άθλιους καταυλισμούς στη Λωρίδα της Γάζας, την Ιορδανία, τη Συρία και τον Λίβανο.
Η παλαιστινιακή οντότητα διεκδικεί τα δικαιώματά της - Η αρχή του τέλους της αφάνειας* Στις 28 Μαΐου 1964, η πρώτη Παλαιστινιακή Εθνική Συνδιάσκεψη συνέρχεται στην Ιερουσαλήμ. Εξαγγέλλεται η δημιουργία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και συντάσσεται η Παλαιστινιακή Εθνική Χάρτα.* Η PLO διαμορφώθηκε ως οργάνωση που συσπειρώνει όλες τις διάφορες Παλαιστινιακές φράξιες και αντιστασιακές ομάδες.* Η PLO έχει κατακτήσει κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση των Παλαιστινίων καθώς και της διεθνούς αλληλεγγύης. Ο ρόλος αυτός πραγματώνεται με δύο τρόπους:-Τον ένοπλο αγώνα, με στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ισραήλ-Την πολιτική μάχη για τη στήριξη της Παλαιστινιακής υπόθεσης και για τη διεθνή κοινή γνώμη* Τον Οκτώβριο του 1974, η PLO αναγνωρίζεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (απόφαση αρ. 3210) ως αποκλειστικός εκπρόσωπος του Παλαιστινιακού λαού και κερδίζει θέση παρατηρητή στον ΟΗΕ.* Πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες και στοχαστές της PLO έχουν δολοφονηθεί από τους σιωνιστές στην Ευρώπη, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και άλλες χώρες* Στη διάρκεια του αγώνα, η PLO έχει υποχρεωθεί να μεταφέρει τη βάση από όπου λειτουργεί και το στρατηγείο της από τη μια χώρα στην άλλη, συγκεκριμένα από την Ιορδανία στον Λίβανο και στην Τυνησία.
Οι Παλαιστίνιοι παίρνουν τα όπλα* Το 1964 ιδρύεται ο Παλαιστινιακός Εθνικός Στρατός - μια παλαιστινιακή στρατιωτική πρωτοπορία για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης* Η δημιουργία του Παλαιστινιακού Εθνικού Στρατού θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα την ιστορία του Παλαιστινιακού κινήματος. Η παλαιστινιακή πολιτική οντότητα αποκτά τα γερά θεμέλια μιας στρατιωτικής δύναμης* Το έτος 1965 σηματοδοτεί μια αποφασιστική καμπή στην πορεία του Παλαιστινιακού αγώνα. Οι μαχητές της Παλαιστινιακής αντίστασης (οι Φενταγίν) αρχίζουν να χτυπούν στόχους στα κατεχόμενα εδάφη
Η επίθεση του Ιουνίου 1967* Στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ ξεκίνησε έναν επιθετικό πόλεμο ενάντια σε κάθε ένα από τα τρία αραβικά κράτη με τα οποία συνορεύει: την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία* Τα αποτελέσματα του πολέμου ήταν τα εξής:- Η Δυτική Όχθη, η Λωρίδα της Γάζας, τα συριακή υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά πέφτουν στα χέρια των σιωνιστικών δυνάμεων- 410.000 επιπλέον Παλαιστίνιοι πρόσφυγες υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και να καταφύγουν στην Ανατολική Όχθη- Όσοι ζούσαν στα συριακή υψίπεδα του Γκολάν και το Σινά υπέφεραν την ίδια μοίρα- Στις 22 Νοεμβρίου 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πέρασε την απόφαση αρ. 242 που καλεί το Ισραήλ να αποχωρήσει από τα εδάφη που κατέλαβε κατά τον πόλεμο του Ιουνίου
Ο εβραϊκός εποικισμός συνεχίζεται* Ως αποτέλεσμα των σιωνιστικών πιέσεων, Εβραίοι πολίτες διαφόρων χωρών ανά τον κόσμο συνέχιζαν να μεταναστεύουν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη μετά το 1948. Ο πληθυσμός του Ισραήλ φτάνει στα 2.434.800 (1968).
Ο πόλεμος του 1973* Στις 6 Οκτώβρη, η Συρία και η Αίγυπτος εμπλέκονται σε πόλεμο κατά του Ισραήλ. Παρά τις αρχικές απώλειες, οι Ισραηλινοί, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, διατήρησαν σχεδόν όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967
Καμπ Ντέιβιντ 1979* Η Αίγυπτος επί προεδρίας Άνουαρ Ελ-Σαντάτ υπέγραψε σύμφωνο αμοιβαίας αναγνώρισης και το Σινά επιστρέφεται στην Αίγυπτο υπό όρους
1982 - Εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο (1)* Το Ισραήλ εισέβαλε στα εδάφη του Λιβάνου και προχώρησε μέχρι τη Βηρυτό στις 6 Ιουνίου 1982, σε μια προσπάθεια να φέρει στην εξουσία ένα καθεστώς με επικεφαλής σύμμαχο προς το Ισραήλ πολιτοφυλακή και να θέσει τέρμα στην παρουσία της PLO στον Λίβανο. Η εισβολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα τα εξής:- Την εκδίωξη των μαχητών της Παλαιστινιακής αντίστασης εκτός των συνόρων του Λιβάνου όπως επίσης και την καταστροφή της υποδομής της PLO, η οποία έδρευε στον Λίβανο μετά τη μεταφορά της από την Ιορδανία το 1970.- Τον θάνατο 17.500 περίπου Λιβανέζων και Παλαιστινίων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν απλοί πολίτες- Την καταστροφή της οικονομικής ζωής και της υποδομής του Λιβάνου- Το Ισραήλ διατήρησε μια ζώνη ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων του Λιβάνου η οποία κάλυπτε 3.450 τ.χλμ. Η περιοχή αυτή πρόσφατα επιστράφηκε στον Λίβανο μετά την επιτυχία των επιχειρήσεων της λιβανικής αντίστασης. Συγκεκριμένα, αυτό κατέστη εφικτό χάρη στους πολεμιστές της Χεζμπολάχ που κατάφεραν να εξωθήσουν τις ισραηλινές δυνάμεις εκτός της κατεχόμενης ζώνης
1982 - Εισβολή των Ισραηλινών στρατευμάτων στον Λίβανο (2)* Οι σφαγές στη Σάμπρα και Σατίλα: Ο τότε Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Αριέλ Σαρόν, κατηγορήθηκε από την ειδική δικαστική επιτροπή του Ισραήλ (Kahana Commission) ως προσωπικά υπεύθυνος για το ότι διευκόλυνε τις πολιτοφυλακές οι οποίες προέβησαν σε σφαγές στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα. Το έγκλημα απαρίθμησε 2.750 θύματα
1987 - Η πρώτη Ιντιφάντα* Το 1987 οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας ξεκίνησαν την Ιντιφάντα (λαϊκή εξέγερση) ενάντια στην Ισραηλινή κατοχή* Η συνεχείς κατασχέσεις γης και η εγκατάσταση εποίκων στην καρδιά των κατεχόμενων όπως επίσης και η συστηματική και αδιάκοπη καταπίεση αποτέλεσαν τις κυριότερες αιτίες αυτής της εξέγερσης
1991 - Η ειρηνευτική συνδιάσκεψη της Μαδρίτης* Οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση από κοινού οργάνωσαν μια διεθνή συνδιάσκεψη ειρήνης στη Μαδρίτη για να δοθεί τέλος διά της διπλωματικής οδού στην αραβο-ισραηλινή διαμάχη με βάση τις αποφάσεις 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.* Κάλεσαν τους συνέδρους να ακολουθήσουν δύο παράλληλες διαδικασίες στις διαπραγματεύσεις: μία διμερή διαδικασία που περιλάμβανε ειδικές συζητήσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και σε κάθε Αραβικό κράτος χωριστά και μία πολυμερή διαδικασία, όπου θα συμμετείχαν διάφορες αντιπροσωπείες οι οποίες θα συζητούσαν θέματα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή* Η συνδιάσκεψη περιελάμβανε αντιπροσωπείες από το Ισραήλ, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και μία κοινή ιορδανο-παλαιστινιακή αντιπροσωπεία, καθώς επίσης και παρατηρητές από άλλες χώρες και οργανισμούς
1993 - Η Συμφωνία του Όσλο* Οι διαπραγματεύσεις που αφορούσαν την ανταλλαγή εδαφών έναντι της ειρήνης έλαβαν χώρα στο Όσλο της Νορβηγίας ανάμεσα στην PLO και το Ισραήλ. Η συμφωνία περιελάμβανε:- Αυτονομία για ορισμένες περιοχές της Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης . Προέβλεπε επίσης σταδιακή απόσυρση των Ισραηλινών δυνάμεων η οποία θα οδηγούσε τελικά στην ολοκληρωτική αποχώρησή τους από τις περιοχές αυτές- Ίδρυση προσωρινής Παλαιστινιακής Αρχής Αυτοδιοίκησης για μια μεταβατική περίοδο που δεν μπορούσε να υπερβεί την 5ετία και θα οδηγούσε σε μια μόνιμη λύση στη βάση των αποφάσεων 242 και 338 του Συμβουλίου Ασφαλείας- Θέματα σχετικά με τη νομιμότητα και την αναγνώριση της εγκατάστασης των Ισραηλινών εποίκων, την Ιερουσαλήμ, το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και τα σύνορα αναβάλλονταν και περνούσαν στην αφάνεια μέχρι να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για το Οριστικό Καθεστώς οι οποίες ορίστηκαν για 5 χρόνια αργότερα. Ταυτόχρονα προβλεπόταν Η αυτοτέλεια και η διατήρηση του καθεστώτος της Δυτικής Όχθης και της Γάζας κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου.
Μετά τη Συμφωνία του Όσλο* Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο, ιδρύεται η Παλαιστινιακή Αρχή. Το Γενάρη του 1996, ο Γιάσερ Αραφάτ εκλέγεται Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής από τον παλαιστινιακό λαό, καθώς και ένα εθνικό νομοθετικό σώμα 88 αντιπροσώπων. Ορισμένοι από τους ηγέτες της PLO επέστρεψαν στις πόλεις της Δυτικής Όχθης και της Γάζας που παραδόθηκαν στους Παλαιστίνιους* Η Παλαιστινιακή Αρχή άρχισε να κατασκευάζει έργα υποδομής και ανάπτυξης με τη χρηματοδότηση ορισμένων αραβικών χωρών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων* Επτά χρόνια μετά το Όσλο, το Ισραήλ έχει διατηρήσει τη διπλή στρατιωτική και πολιτική κατοχή πάνω στο 83% της Δυτικής Όχθης και περίπου στο ένα τέταρτο της Λωρίδας της Γάζας. Η ανατολική Ιερουσαλήμ παραμένει υπό ισραηλινό έλεγχο. Ένα διευρυνόμενο ισραηλινό οδικό δίκτυο διασχίζει από κάθε πλευρά τις κατεχόμενες περιοχές και ισραηλινά μπλόκα σταματούν την ελεύθερη διακίνηση των Παλαιστινίων. Αυξήθηκε η οικοδόμηση νέων οικισμών από εποίκους και η ασφάλεια των 403.249 αυτών Ισραηλινών εποίκων συνεχίζει να έχει προτεραιότητα σε σχέση με την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής περίπου τριών εκατομμυρίων Παλαιστινίων
Ερευνητική Πρόταση του Καμπ Ντέιβιντ - Ιούλιος 2000 (1)* Οι Παλαιστίνιοι, στην προσπάθειά τους να διαπραγματευτούν με το Ισραήλ προκειμένου να εφαρμοστεί η συμφωνία του Όσλο, συμμετείχαν σε πολλές συνομιλίες όπως αυτές του Γουέι Ρίβερ, Τάμπα και Σαρμ Ελ Σέιχ. Η πιο γνωστή από όλες έγινε στο Καμπ Ντέιβιντ. Εκεί προτάθηκαν τα ακόλουθα (βασισμένα στις διαθέσιμες πηγές) τα οποία και δεν έγιναν αποδεκτά από την παλαιστινιακή πλευρά:- Το Ισραήλ προτείνει να χωριστεί η παλαιστινιακή περιοχή σε τέσσερα ξεχωριστά καντόνια ολοκληρωτικά περικυκλωμένα και γι αυτό και ελεγχόμενα από το Ισραήλ. Το Ισραήλ επίσης επιδίωξε μια ανταλλαγή εδαφών 9% προς 1% (προς όφελος του Ισραήλ). Επιδίωξε επιπλέον τον έλεγχο ενός πρόσθετου ποσοστού της τάξης του 10% στην όχθη του Ιορδάνη ποταμού υπό τη μορφή leasing μακράς διαρκείας.- Οι Παλαιστίνιοι θα έλεγχαν μερικές απομακρυσμένες αραβικές γειτονιές στο ανατολικό μισό της Ιερουσαλήμ και τις μουσουλμανικές και χριστιανικές περιοχές της παλιάς πόλης, ενώ το Ισραήλ θα είχε την επικυριαρχία του Χαράμ αλ Σαρίφ (Αλ Ακσά) και του μεγαλύτερου μέρους της Ιερουσαλήμ- Όσον αφορά στο θέμα των προσφύγων (που είναι και η καρδιά του προβλήματος) τίποτα συγκεκριμένο δεν προσδιορίστηκε. Η πρόταση όριζε την επιστροφή μερικών χιλιάδων ατόμων τη στιγμή που εκατομμύρια προσφύγων περιμένουν ακόμα να ασκήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους σύμφωνα με την απόφαση 194 του ΟΗΕ- Το Ισραήλ θα διατηρούσε τον πλήρη έλεγχο πάνω στη διακίνηση ανθρώπων και αγαθών μεταξύ των Παλαιστινιακών περιοχών καθώς και από και προς το εξωτερικό
28 Σεπτεμβρίου 2000 - Η δεύτερη Ιντιφάντα (1)* Η συνεχής άρνηση του δικαιώματος των Παλαιστινίων στην εθνική κυριαρχία, τη δυνατότητα μετακίνησης, την πρόσβαση σε πηγές ύδατος και την οικονομική ανεξαρτησία, καθώς και η άρνηση του Ισραήλ να εφαρμόσει οποιαδήποτε απόφαση που συμφωνήθηκε στο Όσλο, αλλά και μετά από αυτό, άσκησαν μεγάλη πίεση στον παλαιστινιακό λαό* Η πίεση αυτή κατέληξε σε μια δεύτερη Ιντιφάντα που πυροδοτήθηκε από την προληπτική επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στο κτιριακό συγκρότημα του τεμένους Χάραμ αλ Σαρίφ (Αλ Ακσά).* Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, διάφοροι απεσταλμένοι των ΗΠΑ (Μίτσελ, Τένετ και Ζίνι) επισκέφτηκαν την περιοχή σε μια προσπάθεια να επαναφέρουν τις δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι προσπάθειες αυτές επικεντρώθηκαν στην ικανοποίηση των αναγκών ασφαλείας του Ισραήλ αντί να απευθύνονται στις ανάγκες και των δύο πλευρών για την επίτευξη μιας στέρεης συμφωνίας με τον τερματισμό της κατοχής
2000 - Η δεύτερη Ιντιφάντα (2)* Στις 29 Μαρτίου 2002, το Ισραήλ απάντησε με πόλεμο, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, στην προσπάθεια να συντρίψει την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην κατοχή. Οι επιθέσεις τύπου καμικάζι που πραγματοποιούσαν Παλαιστίνιοι που βρίσκονταν σε απόγνωση χρησιμοποιήθηκαν από το Ισραήλ για να παρουσιάσουν τους Παλαιστίνιους μαχητές ως τρομοκράτες, έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η επιθετική και αδίστακτη εκστρατεία τους. Αυτός ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα:- Την εκ νέου κατοχή όλων των πόλεων της Δυτικής Όχθης που είχαν επιστραφεί στους Παλαιστίνιους βάση παλαιότερων συμφωνιών- Την καταστροφή των θεσμών της Παλαιστινιακής Αρχής και των δυνάμεων ασφαλείας- Την καταστροφή της υποδομής στις πόλεις και στα χωριά της Δυτικής Όχθης- Το άγριο σφυροκόπημα της υποδομής της αντίστασης, τις δολοφονίες των ηγετών της καθώς και τη φυλάκιση χιλιάδων ανθρώπων- Τις βάναυσα ενορχηστρωμένες σφαγές ενάντια σε πολίτες με την ψυχρά οργανωμένη βία όπως στην περίπτωση του καταυλισμού της Τζενίν
Οι αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις* Από τότε που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ δίνουν την πλήρη υποστήριξή τους στο Ισραήλ σε όλα τα πεδία. Το γεγονός αυτό αποδίδεται:- Στο ότι οι ΗΠΑ βλέπουν το Ισραήλ ως προπύργιο για τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους στην περιοχή- Στην επιρροή του εβραϊκού λόμπι πάνω στην πολιτική των ΗΠΑ* Η υποστήριξη αυτή παίρνει διάφορες μορφές:- Οικονομική βοήθεια: Η άμεση βοήθεια που παρέχουν οι ΗΠΑ προς το Ισραήλ ανέρχεται στα 3 δις.δολάρια ετησίως ($ 1,8 δις σε στρατιωτική βοήθεια και $ 1,2 δις σε οικονομική βοήθεια)- Στρατιωτική στήριξη: Οι ΗΠΑ διαρκώς παρέχουν στο Ισραήλ την πιο εξελιγμένη πολεμική τεχνολογία ώστε να διατηρηθεί η στρατιωτική του υπεροχή έναντι των αραβικών χωρών- Πολιτική στήριξη: Οι ΗΠΑ έχουν δώσει την πλήρη στήριξή τους προς τις πολιτικές του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και έχουν κάνει χρήση του δικαιώματος βέτο που διαθέτουν για να μπλοκάρουν αποφάσεις υπέρ των Παλαιστινίων στα Ηνωμένα Έθνη (πράγμα που έχει συμβεί 38 φορές από το 1972 έως το 2001)
Στοιχεία σχετικά με τον εποικισμό στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα
* Αριθμός και γεωγραφική εξάπλωση των εποικιστικών οικισμώνΠΡΙΝ-Υπάρχουν 190 εποικιστικοί οικισμοί στη Δυτική Όχθη (συμπεριλαμβανομένης και της Ιερουσαλήμ) και 19 στη Λωρίδα της Γάζας-Το Ισραήλ ελέγχει μια περιοχή 106 τ.χλμ. (2% του εδάφους) της Δυτικής Όχθης για εποικισμό και για στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Οι Παλαιστίνιοι κατέχουν μια δομημένη περιοχή 283 τ.χλμ. (5,3% του εδάφους της Δυτικής Όχθης). Όλα τα υπόλοιπα εδάφη, συμπεριλαμβανομένων και όλων των συνοριακών περιοχών, βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας-Υπάρχουν 403.249 έποικοι στη Δυτική Όχθη, 211.788 από αυτούς κατοικούν στην Ιερουσαλήμ-Περίπου 1 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι κατοικούν σε 360 τ.χλμ. γης στη Γάζα, με αποτέλεσμα να αποτελεί την πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή στον κόσμο. Την ίδια στιγμή 5.000 Ισραηλινοί έποικοι καταλαμβάνουν το 30% του εδάφους* Η επέκταση του εποικισμού-Οι ισραηλινές κατοικίες στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα (εκτός της ανατολικής Ιερουσαλήμ) αυξήθηκαν κατά 52% από την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο και μετά, ενώ ο αριθμός των εποίκων συμπεριλαμβανομένων και αυτών της ανατολικής Ιερουσαλήμ υπερδιπλασιάστηκε κατά την ίδια περίοδο* Παρακαμπτήριοι δρόμοι
ΜΕΤΑ-Οι παρακαμπτήριοι δρόμοι που συνδέουν τους οικισμούς των εποίκων μεταξύ τους και με το Ισραήλ διαχωρίζουν τις Παλαιστινιακές περιοχές μεταξύ τους και τις περικυκλώνουν με δρόμους υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο-Οι δρόμοι αυτοί εμποδίζουν την επέκταση και την ανάπτυξη των παλαιστινιακών πόλεων και χωριών όπως επίσης εμποδίζουν και την παλαιστινιακή εδαφική γειτνίαση-Το εκτενές αυτό οδικό δίκτυο, όπως έχει διαμορφωθεί, υπονομεύει την ανάπτυξη της οικονομίας της Παλαιστίνης περιορίζοντας τις μετακινήσεις και την ομαλή ροή του εμπορίου ή των εργαζομένων από τη μια περιοχή στην άλλη* Εποικισμός και φυσικοί πόροι-Οι εγκαταστάσεις των εποίκων περιορίζουν την πρόσβαση των Παλαιστινίων σε φυσικούς πόρους όπως είναι το νερό και η καλλιεργήσιμη γη-Στους Παλαιστίνιους επιτρέπεται η κατανάλωση μέχρι 58 κυβ. μ. νερού το χρόνο ανά άτομο, ενώ οι Ισραηλινοί καταναλώνουν 333 κυβ.μ. το χρόνο ανά άτομο
Οι πιο σημαντικές αποφάσεις του ΟΗΕ σχετικά με την Παλαιστίνη
* Απόφαση ΟΗΕ 181 (Νοέμβρης 1947): Σχέδιο Διχοτόμησης της Παλαιστίνης ανάμεσα σε Άραβες και Εβραίους, όπως αυτό, εγκρίθηκε από την 128η σύσκεψη, 29 Νοεμβρίου 1947
* Απόφαση ΟΗΕ 194 (Δεκέμβρης 1948): Αναγνωρίζει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων τη συντομότερη εφικτή ημερομηνία και προσδιορίζει αποζημίωση σε όσους αποφάσισαν να μην επιστρέψουν
* Απόφαση ΟΗΕ 242 (Νοέμβρης 1967): Καλεί τις ισραηλινές δυνάμεις να αποσυρθούν από τις περιοχές που κατέλαβαν στον πόλεμο του 1967
* Απόφαση ΟΗΕ 338 (Οκτώβρης 1973): Καλεί τις δύο πλευρές να εφαρμόσουν πλήρως τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (242/1967)
* Απόφαση ΟΗΕ 465 (Μάης 1980): Αναφέρεται στο ότι η συνεχιζόμενη και επίμονη πρακτική εποικισμού που ακολουθεί το Ισραήλ είναι παράνομη και αποτελεί κατάφορη παράβαση της Τετάρτης Συνθήκης της Γενεύης
* Απόφαση ΟΗΕ 1397 (Μάρτης 2002): Επιβεβαιώνει ένα όραμα μιας περιοχής όπου δύο κράτη, το Ισραήλ και η Παλαιστίνη συνυπάρχουν μέσα σε ασφαλή και οργανωμένα σύνορα
* Σειρά αποφάσεων οι οποίες καταδικάζουν τις Ισραηλινές ενέργειες καλούν το Ισραήλ να αποχωρήσει, να σταματήσει τις επιθέσεις, να σταματήσει τις απελάσεις κ.ά. (106, 111, 127, 162, 171, 228, 237, 248, 250, 251, 256, 259, 262, 265, 267, 270, 271.) και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Ο ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ*
Το Ισραήλ εξαπέλυσε χθες έναν ακόμη μη απαραίτητο και αρρωστημένο πόλεμο. Στις 16 Ιουλίου 2006, τέσσερις μέρες μετά την έναρξη του δευτέρου Πολέμου στον Λίβανο, έγραφα: « Κάθε γειτονιά έχει έναν φωνακλά τσαμπουκαλή που δεν πρέπει να του κολλάτε…Παρόλα αυτά κάποιος του μπαίνει. Και η αντίδραση, τι αντίδραση!».
Δυόμιση χρόνια αργότερα, τα λόγια αυτά επαναλαμβάνονται, προς αποτροπιασμό μας, με πρωτοφανή ακρίβεια. Μέσα σε λίγες ώρες το απόγευμα του Σαββάτου, ο ισραηλινός στρατός προχώρησε σε θάνατο και καταστροφή σε κλίμακα που οι ρουκέτες Κασάμ ουδέποτε πλησίασαν όλα αυτά τα χρόνια και η Επιχείρηση βρίσκεται μόλις στην αρχή.
Για μία ακόμη φορά, οι βίαιες αντιδράσεις του Ισραήλ, ακόμη και να υπάρχει δικαιολογία για αυτές, ξεπέρασαν κάθε διάσταση και ξεπερνούν κάθε κόκκινη γραμμή ανθρωπιάς, ηθικής, διεθνούς νομιμότητας και σοφίας.
Αυτό που άρχισε χθες στην Γάζα είναι έγκλημα πολέμου και η ανοησία μιας χώρας. Η πικρή ειρωνεία της ιστορίας: Μία κυβέρνηση που πήγε σε έναν άσκοπο πόλεμο δύο μήνες μετά την συγκρότησή της-ξεκινά έναν άλλο καταδικασμένο πόλεμο δύο μήνες πριν τελειώσει τη θητεία της.
Στο μεσοδιάστημα, η μεγαλοπρέπεια της ειρήνης βρισκόταν στα χείλη της γλώσσας του Εχούντ Όλμερτ, ενός ανθρώπου που ξεστόμισε μερικές από τις πιο θαρραλέες λέξεις που ακούστηκαν ποτέ από πρωθυπουργό. Η μεγαλοπρέπεια της ειρήνης στα χείλη της γλώσσας του και δύο άσκοποι πόλεμοι στην θήκη. Μαζί του και ο υπουργός άμυνας Εχούντ Μπαράκ, ο ηγέτης του αποκαλούμενου δήθεν αριστερού κόμματος, που παίζει τον ρόλο του βασικού συνεργού στο έγκλημα.
Το Ισραήλ δεν εξήντλησε τις διπλωματικές προσπάθειες πριν ξεκινήσει χθες μία ακόμη τρομακτική εκστρατεία δολοφονιών και καταστροφής. Οι Κασάμ που έπεφταν στις κοινότητες κοντά στην Γάζα ήταν αφόρητοι, παρόλο που δεν προκάλεσαν ποτέ θάνατο. Η απάντηση σε αυτές όμως πρέπει να είναι εντελώς διαφορετική: διπλωματικές προσπάθειες για επιβολή νέας εκεχειρίας, αυτής της ίδιας που αρχικά παραβιάστηκε, μην το ξεχνάμε, από το Ισραήλ όταν χωρίς λόγο βομβάρδισε ένα τούνελ και ύστερα, αν οι προσπάθειες αποτύγχαναν, μία σταδιακή στρατιωτική απάντηση.
Αλλά όχι. Ή όλα ή τίποτα. Ο Ισραηλινός στρατός ξεκίνησε χθες έναν πόλεμο του οποίου ο στόχος, ως συνήθως, είναι η ελπίδα ότι κάποιος μας βλέπει.
Το αίμα θα κυλήσει τώρα σαν νερό. Η πολιορκημένη και εξαθλιωμένη Γάζα, η πόλη των προσφύγων, θα πληρώσει το κύριο τίμημα. Αλλά αίμα χωρίς λόγο θα χυθεί και στην δική μας πλευρά. Μέσα στην ανοησία της, η Χαμάς το προκάλεσε στον εαυτό της και τον λαό της, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την υπεραντίδραση του Ισραήλ.
Η ιστορία της Μέσης Ανατολής επαναλαμβάνεται με αποκαρδιωτική ακρίβεια. Απλώς η συχνότητα αυξάνεται. Αν είχαμε εννέα χρόνια ηρεμίας μεταξύ του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ και του Πρώτου Πολέμου στον Λίβανο, τώρα ξεκινάμε πολέμους κάθε δύο χρόνια. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των δημοσίων σχέσεων που κάνουν λόγο για ειρήνη και της πολεμικής του συμπεριφοράς.
Το Ισραήλ αποδεικνύει ότι δεν πήρε μαθήματα από τον προηγούμενο πόλεμο. Για μία ακόμη φορά, ο πόλεμος αυτός ξέσπασε μέσω ενός φοβιστικά ομοιόμορφου διαλόγου στον οποίο μία φωνή ακούγεται-αυτή που μιλά για επιθέσεις, καταστροφές, πείνα και σκοτωμό, η οποία υποδαύλισε και παρακίνησε την εκτέλεση εγκλημάτων πολέμου.
Για μία ακόμη φορά οι σχολιαστές μπήκαν στα τηλεοπτικά στούντιο χθες και επαινούσαν τα μαχητικά αεροσκάφη που βομβάρδισαν αστυνομικά τμήματα, όπου βρισκόντουσαν αξιωματικοί υπεύθυνοι για την διατήρηση της τάξης στους δρόμους. Για μία ακόμη φορά, καλούσαν να μην υπάρξει υποχώρηση και υπέρ της συνέχισης της επίθεσης. Για μία ακόμη φορά, οι δημοσιογράφοι περιέγραφαν τις φωτογραφίες του κατεστραμμένου σπιτιού στην Νετιβότ ως «δύσκολη σκηνή». Για μία ακόμη φορά, είχαμε το θράσος να παραπονεθούμε για το πώς ο κόσμος μεταδίδει τις εικόνες από την Γάζα. Και για μία ακόμη φορά πρέπει να περιμένουμε μερικές ακόμη ημέρες έως ότου υπάρξει μία εναλλακτική φωνή μέσα από το σκοτάδι, η φωνή της σοφίας και της ηθικότητας.
Σε μια με δύο εβδομάδες, οι ίδιοι αυτοί ειδικοί που ζητούσαν κτυπήματα και περισσότερα κτυπήματα θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε επικρίσεις κατά του πολέμου. Και για μία ακόμη φορά θα είναι πολύ αργά.
Οι εικόνες που πλημμύρισαν τις τηλεοράσεις ολόκληρου του κόσμου χθες έδειχναν μία παρέλαση από πτώματα και πληγωμένους που φορτώνονταν από ιδιωτικά αυτοκίνητα που τους μετέφεραν στο μοναδικό νοσοκομείο στην Γάζα, που μπορεί κανείς να το αποκαλεί νοσοκομείο. Ίσως πρέπει για μία ακόμη φορά να θυμηθούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μία εξαθλιωμένη, στενή λωρίδα γης, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από παιδιά προσφύγων που έχουν υποστεί σε απάνθρωπα βάσανα.
Για δυόμιση χρόνια, έχουν αποκλειστεί και εξοστρακιστεί από ολόκληρο τον κόσμο. Η γραμμή σκέψης που λέει ότι με τον πόλεμο θα κερδίσουμε νέους συμμάχους στην Λωρίδα, ότι με την κακοποίηση του πληθυσμού και την δολοφονία των παιδιών του θα πλήξουμε την συνείδησή τους και ότι μία στρατιωτική επιχείρηση θα είναι αρκετή για την ανατροπή ενός καθεστώτος που βρίσκεται σε δυσχέρεια και η αντικατάστασή του με ένα άλλο φιλικότερο προς εμάς είναι κάτι περισσότερο από παραφροσύνη.
Η Χεζμπολάχ δεν εξασθένισε εξαιτίας του Δεύτερου Πολέμου στον Λίβανο. Αντιθέτως. Η Χαμάς δεν θα εξασθενήσει εξαιτίας του πολέμου στην Γάζα. Αντίθετα. Βραχυπρόθεσμα, όταν η παρέλαση των πτωμάτων και των τραυματιών τελειώσει, θα φθάσουμε σε μία νέα εκεχειρία, όπως συνέβη μετά τον Λίβανο, ακριβώς όπως θα μπορούσε να είχε γίνει και χωρίς αυτόν τον περιττό πόλεμο.
Εν τω μεταξύ, ας αφήσουμε τον στρατό να νικήσει, όπως λένε. Ένας ήρωας κατά του αδυνάμου, βομβάρδισε δεκάδες στόχους από τον αέρα χθες και οι εικόνες αίματος και φωτιάς σχεδιάζονται για να δείξουν σε Ισραηλινούς, άραβες και ολόκληρο τον κόσμο ότι η δύναμη του τσαμπουκά της περιοχής δεν έχει εξασθενίσει. Όταν ο τσαμπουκάς βρίσκεται σε καταστροφική μανία, κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ απο το paecnik-www.peacenik.blogspot.com
*http://www.haaretz.com/hasen/spages/1050459.html