Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Απριλίου 2009

Τζωρτζ Όργουελ - Eric Arthur Blair


Τζωρτζ Όργουελ (George Orwell, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ, Eric Arthur Blair, Bεγγάλη, 25 Ιουνίου 1903 – Λονδίνο, 21 Ιανουαρίου 1950).

Βρετανός σοσιαλιστής συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος, γνωστός κυρίως από τα αντιαυταρχικά – αντισταλινικά μυθιστορήματά του «Η Φάρμα των Ζώων» και «1984».

Γεννήθηκε στο Μοντιχάρι της Βεγγάλης στην Ινδία το 1903, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του ως διοικητικός υπάλληλος και έφθασε στην Αγγλία το 1911 με τον επαναπατρισμό της οικογένειάς του. Κατά την περίοδο 1917 - 1921 σπούδασε υπότροφος στο Ήτον (Eton, όπου ανάμεσα στους καθηγητές του ήταν και ο Άλντους Χάξλεϋ, που δίδασκε Γαλλικά) και έκανε σε διάφορα περιοδικά τις πρώτες του δημοσιεύσεις. Το 1922 διορίσθηκε αξιωματούχος στην αστυνομία («Indian Imperial Police») της Βιρμανίας, παραιτήθηκε όμως μετά από 6 χρόνια μη αντέχοντας την αποικιοκρατική ατμόσφαιρα.

Για κάποια χρόνια έζησε φτωχικά στο Παρίσι και το Λονδίνο, κινούμενος στους κύκλους των περιθωριακών, δηλώνοντας «αναρχικός» και κάνοντας διάφορα περιστασιακά επαγγέλματα. Προϊόντα εκείνης της περιόδου είναι τα βιβλία του «Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου» («Down and Out in Paris and London», 1933), «Ημέρες της Μπούρμα» («Burmese Days», 1934), «Η κόρη του παπά» («A Clergyman's Daughter», 1935) και «Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν» («The Road to Wigan Pier», 1937). Το τελευταίο, που καταπιανόταν με τους εξαθλιωμένους ανθρακωρύχους της βόρειας Αγγλίας, γράφτηκε κατά παραγγελία του μαρξιστή εκδότη Victor Gollancz, ο οποίος διηύθυνε τις εκδόσεις «Left Book Club».

Συμμετείχε ενεργά από τον Δεκέμβριο του 1936 στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο ως εθελοντής στην δημοκρατική πολιτοφυλακή της Βαρκελώνης, μέλος του τροτσκιστικού «Εργατικού Κόμματος της Μαρξιστικής Ενοποίησης» (P.O.U.M., «Partido Obrero de Unificación Marxista»). Πήρε μέρος ως υπαξιωματικός σε αρκετές ένοπλες συγκρούσεις στην Αραγωνία και την Χουέσκα (Huesca), αλλά τον Μάϊο του 1937 τραυματίστηκε σοβαρά, όταν μια σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή τού διαπέρασε τον λαιμό.

Ενώ νοσηλευόταν με προσωρινή παραλυσία της αριστερής πλευράς του σώματός του και απώλεια της φωνής του, οι σταλινικοί κομμουνιστές κήρυξαν «παράνομο» το P.O.U.M. και άρχισαν να εξοντώνουν τα μέλη του. Κινδυνεύοντας σοβαρά να εκτελεσθεί, ζήτησε στα τέλη του Ιουνίου την βοήθεια του άγγλου πρέσβη στην Βαρκελώνη, ο οποίος του εξασφάλισε την διαφυγή στην Γαλλία. Τις συγκλονιστικές όσο και τραγικές του εμπειρίες αποτύπωσε όταν επέστρεψε στην Αγγλία στο γνωστό βιβλίο του «Φόρος τιμής στην Καταλωνία» («Homage to Catalonia», 1938), το οποίο, καθώς ερχόταν σε αντίθεση με τις ορέξεις τόσο του δεξιού τύπου της χώρας όσο και της ημερήσιας εφημερίδας «Daily Worker» του Κομμουνιστικού Κόμματος, μέχρι το 1950 δεν είχε πουλήσει περισσότερα από 1.500 αντίτυπα.

Την επόμενη χρονιά εξέδωσε του «Coming up for Air», ενώ από τον Αύγουστο του 1941 και για όλη την διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου εργάστηκε στο BBC («British Broadcasting Corporation») για τα προπαγανδιστικά ειδησεογραφικά προγράμματα που εκπέμπονταν στην Ινδία. Παράλληλα με το BBC εργαζόταν και στην εφημερίδα «Observer», ενώ μετά τον πόλεμο, ως λογοτεχνικός συντάκτης στην σοσιαλιστική εφημερίδα «Tribune» (στην οποία τον είχε καλέσει το 1943 ο εκδότης Aneurin Bevan), άρχισε να διαμορφώνει μέσα από την εβδομαδιαία στήλη του πολιτικές θέσεις με ξεκάθαρα αντιεξουσιαστική σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Εκείνη ακριβώς την περίοδο συνέγραψε τα καλύτερα έργα του. Το 1944 εξέδωσε την «Φάρμα των Ζώων» («Animal Farm», μία πολιτική αλληγορία ενάντια στον σταλινισμό, η οποία του κόστισε την απώλεια των περισσότερων από τους έως τότε μαρξιστές φίλους του, ενώ ήδη είχε αρνηθεί να του εκδώσει το βιβλίο ο από το 1937 εκδότης του V. Gollancz). Το 1949 εξέδωσε το περίφημο «1984», ένα απαισιόδοξο μυθιστόρημα με δράση τοποθετημένη στο, τότε, «μακρινό» και «μελλοντικό» έτος 1984, όπου περιγραφόταν ένα εφιαλτικό ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, στο οποίο η παραμικρή λεπτομέρεια της ατομικής και συλλογικής ζωής, που διαμορφώνονταν και οι δύο από την «νεογλώσσα» - «newspeak» και την «διπλοσκέψη» - «doublethink», ελεγχόταν αυστηρά από τον αόρατο δικτάτορα «Μεγάλο Αδελφό» («Big Brother»): «όποιος ελέγχει τη γλώσσα ενός ανθρώπου, ελέγχει και τις σκέψεις του» ανέφερε μέσα στο «1984» ο Όργουελ.

Συνέγραψε και ποιήματα («Romance», «Awake! Young Men of England», «Kitchener», «The Pagan», «The Lesser Evil», «Poem From Burma», κ.ά.), ενω λίγες ημέρες πριν πεθάνει σε νοσοκομείο του Λονδίνου από φυματίωση τον Ιανουάριο του 1950, απαγόρευσε την συγγραφή βιογραφιών του, πράγμα που όμως δεν τηρήθηκε, όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο.
blog ECRASEZ L'INFAME

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

«Ούτε σοφοί ούτε δημοψηφίσματα κρίνουν τη λογοτεχνική αξία»


Ο κριτικός Δημήτρης Ραυτόπουλος στα 85 του χρόνια δεν έχει χάσει τρία στοιχεία τα οποία χαρακτήριζαν την προσωπικότητά του από τότε που ήταν νέος: την κριτική του ευστοχία, την ιδεολογική ευθικρισία του και το χιούμορ του. Μ' αυτά τα γνώριμα «όπλα» αντέδρασε όταν η πανεπιστημιακός Σόνια Ιλίνσκαγια του παρέδωσε το φετινό βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» -δεν συνοδεύεται από χρηματικό ποσόν- που έχει θεσμοθετήσει η Εταιρεία Συγγραφέων. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε προχθές βράδυ στο «Public» του Συντάγματος, που ήταν και χορηγός.

Ο συνιδρυτής του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης» και διευθυντής του περιοδικού «Ηριδανός» παραλαμβάνοντας το βραβείο -έργο του γλύπτη Θόδωρου- δεν μίλησε για τον εαυτό του, αλλά για τη Διδώ Σωτηρίου.

«Είναι διπλή τιμή αυτή που μου γίνεται. Στο πρόσωπό μου βραβεύεται η κριτική μου και η ελληνική πεζογραφία, που και οι δύο έρχονται από τη δεκαετία του '60», ήταν τα πρώτα λόγια του, με τη συγκίνηση καθρεφτισμένη στα μάτια του. Την υπόλοιπη ομιλία του την αφιέρωσε εξ ολοκλήρου στη συγγραφέα των «Ματωμένων χωμάτων». «Είναι το κορυφαίο έργο της Διδώς Σωτηρίου, το οποίο προέρχεται από την πεζογραφική ευφορία της δεκαετίας του '60. Εξακολουθεί να διαβάζεται περισσότερο, ακόμη και από τους νέους», είπε.


Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος παραλαμβάνει το βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» από τη Σόνια Ιλίνσκαγια
Η συνέχεια ήταν συναρπαστική. «Η αξία ενός λογοτεχνικού έργου δεν αποφασίζεται σε δημοψήφισμα, ούτε είναι απόφαση ενός σοφού. Δεν κρίνεται από την ορθοδοξία ούτε από την ανορθοξία του», σημείωσε. Και η κατάληξη του Δημήτρη Ραυτόπουλου ήταν μια εκ των υστέρων κριτική αποτίμηση των «Ματωμένων χωμάτων». «Δεν είναι έργο πρωτοποριακό, ούτε έργο-σταθμός. Είναι ένα μεγάλο βιβλίο, το οποίο είναι γραμμένο με δοκιμασμένο πεζογραφικό υλικό και πιστό στη νομιμότητα της λογοτεχνικής τεχνικής. Η Διδώ Σωτηρίου στήνει ένα μνημείο ανθρωπιάς εν μέσω ολέθρου, δηώσεως, σφαγής και προσφυγιάς».

Προηγουμένως, ο πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Θανάσης Βαλτινός προσφώνησε τον τιμώμενο, εξαίροντας «τη γενναιότητα του πνεύματός του, την άγρυπνη συγκίνησή του και την εξαιρετικά ενημερωμένη σχέση του με το τι συμβαίνει εκτός Ελλάδας». Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην αγωνιστική δράση του Δημήτρη Ραυτόπουλου. «Κουβαλάει ουλές τραυμάτων από αγώνες που δεν έχει μετανιώσει», είπε για το αριστερό παρελθόν του σπουδαίου κριτικού.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/03/2009